مجموع احکام روزه

احكام روزه

احكام روزه روزه آن است كه انسان براي انجام فرمان خداوند عالم از اذان صبح تا مغرب از چيزهايي كه روزه را باطل مي‏كند و شرح آنها بعداً گفته مي‏شود، خودداري نمايد.  نيت لازم نيست انسان نيت روزه را از قلب خود بگذراند يا مثلاً بگويد فردا را روزه مي‏گيرم، بلكه همين قدر كه براي انجام فرمان خداوند عالم از اذان صبح تا مغرب كاري كه روزه را باطل مي‏كند انجام ندهد، كافي است و براي آن كه يقين كند تمام اين مدت را روزه بوده، بايد مقداري پيش از اذان صبح و مقداري هم بعد از مغرب از انجام كاري كه روزه را باطل مي‏كند خودداري نمايد.  انسان مي‏تواند در هر شب از ماه رمضان براي روزه فرداي آن نيت كند بهتر است كه شب اول ماه هم نيت روزه همه ماه را بنمايد.  از اول شب ماه رمضان تا اذان صبح، هر وقت نيت روزه فردا را بكند اشكال ندارد.  وقت نيت روزه مستحبي از اول شب است تا موقعي كه به اندازه نيت كردن به مغرب وقت مانده باشد كه اگر تا اين وقت كاري كه روزه را باطل مي‏كند انجام نداده باشد و نيت روزه مستحبي كند، روزه او صحيح است.  كسي كه پيش از اذان صبح بدون نيت روزه خوابيده است، اگر پيش از ظهر بيدار شود و نيت كند، روزه او صحيح است چه روزه او واجب باشد چه مستحب و اگر بعد از ظهر بيدار شود، نمي‏تواند نيت روزه واجب نمايد.  اگر بخواهد غير روزه رمضان، روزه ديگري بگيرد بايد آن را معين نمايد، مثلاً نيت كند كه روزه قضا يا روزه نذر مي‏گيرم، ولي در ماه رمضان لازم نيست نيت كند كه روزه ماه رمضان مي‏گيرم، بلكه اگر نداند ماه رمضان است، يا فراموش نمايد و روزه ديگري را نيت كند، روزه ماه رمضان حساب مي‏شود.  اگر بداند ماه رمضان است و عمداً نيت روزه غير رمضان كند، نه روزه رمضان حساب مي‏شود و نه روزه‏اي كه قصد كرده است.  اگر پيش از اذان صبح نيت كند و بيهوش شود و در بين روز به هوش آيد، بنابر احتياط واجب بايد روزه آن روز را تمام نمايد و اگر تمام نكرد، قضاي آن را بجا آورد.  اگر پيش از اذان صبح نيت كند و مست ‏شود و در بين روز به‌ هوش آيد، احتياط واجب آن است كه روزه آن روز را تمام كند و قضاي آن را هم بجا آورد.  اگر پيش از اذان صبح نيت كند و بخوابد و بعد از مغرب بيدار شود، روزه‏اش صحيح است.  اگر نداند يا فراموش كند كه ماه رمضان است و پيش از ظهر ملتفت‏ شود، چنانچه كاري كه روزه را باطل مي‏كند انجام نداده باشد، بايد نيت كند و روزه او صحيح است و اگر كاري كه روزه را باطل مي‏كند انجام داده باشد، يا بعد از ظهر ملتفت‏شود كه ماه رمضان است، روزه او باطل مي‏باشد، ولي بايد تا مغرب كاري كه روزه را باطل مي‏كند انجام ندهد و بعد از رمضان هم روزه آن روز را قضا نمايد.  اگر بچه پيش از اذان صبح ماه رمضان بالغ شود، بايد روزه بگيرد و اگر بعد از اذان بالغ شود، روزه آن روز بر او واجب نيست.  كسي كه براي بجاآوردن روزه ميتي اجير شده اگر روزه مستحبي بگيرد اشكال ندارد، ولي كسي كه روزه قضا يا روزه واجب ديگري دارد، نمي‏تواند روزه مستحبي بگيرد و چنانچه فراموش كند و روزه مستحبي بگيرد، در صورتي كه پيش از ظهر يادش بيايد، روزه مستحبي او به هم مي‏خورد و مي‏تواند نيت‏ خود را به روزه واجب برگرداند و اگر بعد از ظهر ملتفت‏شود، روزه او باطل است و اگر بعد از مغرب يادش بيايد، روزه‏اش صحيح است، اگر چه بي‏اشكال نيست.  اگر غير از روزه ماه رمضان، روزه معين ديگري بر انسان واجب باشد، مثلاً نذر كرده باشد كه روز معيني را روزه بگيرد، چنانچه عمداً تا اذان صبح نيت نكند، روزه‏اش باطل است و اگر نداند كه روزه آن روز بر او واجب است، يا فراموش كند و پيش از ظهر يادش بيايد، چنانچه كاري كه روزه را باطل مي‏كند انجام نداده باشد، روزه او صحيح و گرنه باطل مي‏باشد.  اگر براي روزه واجب غير معيني مثل روزه كفاره، عمداً تا نزديك ظهر نيت نكند، اشكال ندارد. بلكه اگر پيش از نيت تصميم داشته باشد كه روزه نگيرد، يا ترديد داشته باشد كه بگيرد يا نه، چنانچه كاري كه روزه را باطل مي‏كند انجام نداده باشد و پيش از ظهر نيت كند، روزه او صحيح است.  اگر در ماه رمضان پيش از ظهر كافر مسلمان شود و از اذان صبح تا آن وقت كاري كه روزه را باطل مي‏كند انجام نداده باشد، مي‏تواند روزه بگيرد و قضا هم ندارد.  اگر مريض پيش از ظهر ماه رمضان خوب شود و از اذان صبح تا آن وقت كاري كه روزه را باطل مي‏كند انجام نداده باشد، بايد نيت روزه كند و آن روز را روزه بگيرد و چنانچه بعد از ظهر خوب شود، روزه آن روز بر او واجب نيست.  روزي را كه انسان شك دارد آخر شعبان است‏ يا اول رمضان، واجب نيست روزه بگيرد و اگر بخواهد روزه بگيرد مي‏تواند نيت روزه رمضان كند، ولي اگر نيت روزه قضا و مانند آن بنمايد و چنانچه بعد معلوم شود رمضان بوده، از رمضان حساب مي‏شود.  اگر روزي را كه شك دارد آخر شعبان است‏ يا اول رمضان، به نيت روزه قضا يا روزه مستحبي و مانند آن روزه بگيرد و در بين روز بفهمد كه ماه رمضان است‏، بايد نيت روزه رمضان كند.  اگر در روزه واجب معيني مثل روزه رمضان از نيت روزه گرفتن برگردد، روزه‏اش باطل است، ولي چنانچه نيت كند كه چيزي  كه روزه را باطل مي‏كند، بجا آورد در صورتي كه آن را انجام ندهد، روزه‏اش باطل نمي‏شود.  در روزه مستحب و روزه واجبي كه وقت آن معين نيست، مثل روزه كفاره، اگر قصد كند كاري كه روزه را باطل مي‏كند انجام دهد، يا مردد شود كه بجا آورد يا نه، چنانچه بجا نياورد و پيش از ظهر دوباره نيت روزه كند، روزه او صحيح است.  چيزهايي كه روزه را باطل مي‏كند  نه چيز روزه را باطل مي‏كند: اول: خوردن و آشاميدن. دوم: جماع. سوم: استمنا، چهارم: دروغ بستن به خدا و پيغمبر و جانشينان پيغمبر عليهم‌السلام، پنجم:رساندن غبار غليظ به حلق، ششم: فرو بردن تمام سر در آب، هفتم: باقي ماندن بر جنابت و حيض و نفاس تا اذان صبح، هشتم: اماله كردن با چيزهاي روان، نهم: قي كردن. و احكام اينها در مسايل آينده گفته مي‏شود.  1- خوردن و آشاميدن اگر روزه‏دار عمداً چيزي بخورد يا بياشامد، روزه او باطل مي‏شود، چه خوردن و آشاميدن آن چيز معمول باشد مثل نان و آب، چه معمول نباشد مثل خاك و شيره درخت، و چه كم باشد يا زياد. حتي اگر مسواك را از دهان بيرون آورد و دوباره به دهان ببرد و رطوبت آن را فرو برد، روزه او باطل مي‏شود، مگر آنكه رطوبت مسواك در آب دهان به طوري از بين برود كه رطوبت‏ خارج به آن گفته نشود.  اگر موقعي كه مشغول غذا خوردن است ‏بفهمد صبح شده، بايد لقمه را از دهان بيرون آورد و چنانچه عمداً فرو برد، روزه‏اش باطل است و كفاره هم بر او واجب مي‏شود.  اگر روزه‏دار سهواً چيزي بخورد يا بياشامد، روزه‏اش باطل نمي‏شود.  احتياط واجب آن است كه روزه‏دار از استعمال آمپولي كه به جاي غذا به كار مي‌رود، خودداري كند. ولي تزريق آمپولي كه عضو را بي حس مي‏كند يا به جاي دوا استعمال مي‏شود، اشكال ندارد.  اگر روزه‏دار چيزي را كه لاي دندان مانده است، عمداً فرو ببرد، روزه‏اش باطل مي‏شود.  كسي كه مي‏خواهد روزه بگيرد، لازم نيست پيش از اذان دندان‌هايش را خلال كند، ولي اگر بداند غذايي كه لاي دندان مانده در روز فرو مي‌رود، چنانچه خلال نكند و چيزي از آن فرو رود روزه‏اش باطل مي‏شود. بلكه اگر فرو هم نرود، بنابر احتياط واجب بايد قضاي آن روز را بگيرد.  فرو بردن آب دهان، اگر چه به‌واسطه خيال كردن ترشي و مانند آن در دهان جمع شده باشد، روزه را باطل نمي‏كند.  فرو بردن اخلاط سر و سينه، تا به فضاي دهان نرسيده، اشكال ندارد، ولي اگر داخل فضاي دهان شود، احتياط واجب آن است كه آن را فرو نبرد.  اگر روزه دار به قدري تشنه شود كه بترسد از تشنگي بميرد، مي‏تواند به‏اندازه‏اي كه از مردن نجات پيدا كند آب بياشامد، ولي روزه او باطل مي‏شود و اگر ماه رمضان باشد، بايد در بقيه روز از بجا آوردن كاري كه روزه را باطل مي‏كند، خودداري نمايد و بعد هم قضاي آن روز را به جاي آورد.  جويدن غذا براي بچه يا پرنده و چشيدن غذا و مانند اينها كه معمولاًبه حلق نمي‏رسد، اگر چه اتفاقاً به حلق برسد، روزه را باطل نمي‏كند. ولي اگر انسان از اول بداند كه به حلق مي‌رسد، چنانچه فرو رود، روزه‏اش باطل مي‏شود و بايد قضاي آن را بگيرد و كفاره هم بر او واجب است.  انسان نمي‏تواند براي ضعف روزه را بخورد، ولي اگر ضعف او به قدري است‏كه معمولاً نمي‏شود آن را تحمل كرد، خوردن روزه اشكال ندارد.  2- جماع جماع روزه را باطل مي‏كند، اگر چه به مقدار ختنه‏گاه داخل شود و مني هم بيرون نيايد.  اگر كمتر از مقدار ختنه‏گاه داخل شود و مني هم بيرون نيايد، روزه باطل نمي‏شود، ولي كسي كه آلتش را بريده‏اند اگر كمتر از ختنه‏گاه را هم داخل كند، روزه‏اش باطل مي‏شود.  اگر شك كند كه به اندازه ختنه‏گاه داخل شده يا نه، روزه او صحيح است. و كسي كه آلتش را بريده‏اند، اگر شك كند كه دخول شده يا نه، روزه او صحيح است.  اگر فراموش كند كه روزه است و جماع نمايد، يا او را به جماع مجبور نمايند، به طوري كه از خود اختياري نداشته باشد، روزه او باطل نمي‏شود. ولي چنانچه در بين جماع يادش بيايد يا ديگر مجبور نباشد، بايد فوراً از حال جماع خارج شود، و اگر خارج نشود، روزه او باطل است.  3- استمنا اگر روزه‏ دار استمنا كند، يعني با خود كاري كند كه مني از او بيرون‏آيد، روزه‏اش باطل مي‏شود.  اگر بي اختيار مني از او بيرون آيد، روزه‏اش باطل نيست. ولي اگر كاري كند كه بي اختيار مني از او بيرون آيد، روزه‏اش باطل مي‏شود.  هرگاه روزه‏دار بداند كه اگر در روز بخوابد، محتلم مي‏شود، يعني در خواب مني از او بيرون مي‌آيد، مي‏تواند در روز بخوابد و چنانچه بخوابد و محتلم هم بشود، روزه‏اش صحيح است.  اگر روزه‏دار در حال بيرون آمدن مني از خواب بيدار شود، واجب نيست از بيرون آمدن آن جلوگيري كند.  روزه‏داري كه محتلم شده، مي‏تواند بول كند و استبرا نمايد. ولي اگر بداند به واسطه بول يا استبرا كردن باقي مانده مني از مجرا بيرون مي‏آيد، در صورتي كه غسل كرده باشد، نمي‏تواند استبرا كند.  روزه‏داري كه محتلم شده، اگر بداند مني در مجرا مانده و در صورتي كه پيش از غسل بول نكند بعد از غسل مني از او بيرون مي‏آيد، بنابر احتياط واجب بايد پيش از غسل بول كند.  اگر به قصد بيرون آمدن مني كاري بكند، در صورتي كه مني از او بيرون نيايد، روزه‏اش باطل نمي‏شود.  اگر روزه دار بدون قصد بيرون آمدن مني با كسي بازي و شوخي كند، در صورتي كه عادت نداشته باشد كه بعد از بازي و شوخي مني از او خارج شود، اگرچه اتفاقاً مني بيرون آيد، روزه او صحيح است. ولي اگر شوخي را ادامه دهد تا آن جا كه نزديك است مني خارج شود، و خودداري نكند تا خارج گردد، روزه‏اش باطل است.  4- دروغ بستن به خدا و پيغمبر اگر روزه‏دار به گفتن يا به نوشتن يا به اشاره و مانند اينها، به خدا و پيغمبر و جانشينان آن حضرت عمداً نسبت دروغ بدهد، اگر چه فوراً بگويد دروغ گفتم، يا توبه كند، روزه او باطل است و احتياط واجب آن است كه حضرت زهرا (س) و ساير پيغمبران و جانشينان آنان هم در اين حكم فرقي ندارند.  اگر بخواهد خبري را كه نمي‏داند راست است‏ يا دروغ نقل كند، بنابر احتياط واجب بايد از كسي كه آن خبر را گفته يا از كتابي كه آن خبر در آن نوشته شده، نقل نمايد. ليكن اگر خودش هم خبر بدهد، روزه‏اش باطل نمي‏شود.  اگر چيزي را به اعتقاد اين كه راست است از قول خدا يا پيغمبر نقل كند و بعد بفهمد دروغ بوده، روزه‏اش باطل نمي‏شود.  اگر بداند دروغ بستن به خدا و پيغمبر روزه را باطل مي‏كند و چيزي را كه مي‏داند دروغ است‏ به آنان نسبت دهد و بعداً بفهمد آن چه را كه گفته، راست‏بوده، روزه‏اش صحيح است.  اگر دروغي را كه ديگري ساخته عمداً به خدا و پيغمبر و جانشينان پيغمبر نسبت دهد، روزه‏اش باطل مي‏شود، ولي اگر از قول كسي كه آن دروغ را ساخته نقل كند، اشكال ندارد.  اگر از روزه‏دار بپرسند كه آيا پيغمبر صلي الله عليه و آله چنين مطلبي فرموده‏اند و او جايي كه در جواب بايد بگويد نه، عمداً بگويد بلي، يا جايي كه بايد بگويد بلي، عمداً بگويد نه، روزه‏اش باطل مي‏شود.  اگر از قول خدا يا پيغمبر حرف راستي را بگويد، بعد بگويد دروغ گفتم، يا در شب دروغي را به آنان نسبت دهد و فرداي آن روز كه روزه مي‏باشد بگويد آنچه ديشب گفتم راست است، روزه‏اش باطل مي‏شود.  5- رساندن غبار غليظ به حلق رساندن غبار غليظ به حلق روزه را باطل مي‏كند، چه غبار چيزي باشد كه خوردن آن حلال است، مثل آرد، يا غبار چيزي باشد كه خوردن آن حرام است.  اگر به واسطه باد غبار غليظي پيدا شود و انسان با اين كه متوجه است مواظبت نكند و به حلق برسد، روزه‏اش باطل مي‏شود.  احتياط واجب آن است كه روزه‏دار دود سيگار و تنباكو و مانند اينها را هم به حلق نرساند. ولي بخار غليظ روزه را باطل نمي‏كند، مگر اين كه در دهان به صورت آب در آيد و فرو دهد.  اگر مواظبت نكند و غبار يا بخار يا دود و مانند اينها داخل حلق شود، چنانچه يقين داشته كه به حلق نمي‌رسد روزه‏اش صحيح است.  اگر فراموش كند كه روزه است و مواظبت نكند، يا بي‏اختيار غبار و مانند آن به حلق او برسد، روزه‏اش باطل نمي‏شود و چنانچه ممكن است‏ بايد آن را بيرون آورد  6- فرو بردن سر در آب اگر روزه‏دار عمداً تمام سر را در آب فرو برد، اگرچه باقي بدن او از آب بيرون باشد، بنا بر احتياط واجب بايد قضاي آن روزه را بگيرد، ولي اگر تمام بدن را آب بگيرد و مقداري از سر بيرون باشد روزه او باطل نمي‏شود.  اگر نصف سر را يك دفعه و نصف ديگر آن را دفعه ديگر در آب فرو برد، روزه‏اش باطل نمي‏شود.  اگر شك كند كه تمام سر زير آب رفته يا نه روزه‏اش صحيح است.  اگر سر زير آب برود ولي مقداري از موها بيرون بماند، روزه باطل مي‏شود.  اگر روزه‏دار بي‏اختيار در آب بيفتد و تمام سر او را آب بگيرد، يا فراموش كند كه روزه است و سر در آب فرو برد، روزه او باطل نمي‏شود.  اگر عادتاً با افتادن در آب سرش زير آب مي‌رود، چنانچه با توجه به ‏اين مطلب خود را در آب بيندازد و سرش زير آب برود روزه‏اش باطل مي‏شود.  اگر فراموش كند كه روزه است و سر را در آب فرو برد يا ديگري به زور سر او را در آب فرو برد، چنانچه در زير آب يادش بيايد كه روزه است ‏يا آن كس دست‏ خود را بردارد، بايد فوراً سر را بيرون آورد و چنانچه بيرون نياورد، روزه‏اش باطل مي‏شود.  اگر فراموش كند كه روزه است و به نيت غسل سر را در آب فرو برد، روزه و غسل او صحيح است.  اگر بداند كه روزه است و عمداً براي غسل سر را در آب فرو برد، چنانچه روزه او روزه واجبي باشد كه مثل روزه كفاره وقت معيني ندارد، غسل صحيح و روزه باطل مي‏باشد. ولي اگر واجب معين باشد، اگر به فرو بردن سر در آب قصد غسل كند، روزه او باطل است و بنابر احتياط واجب غسل او هم باطل است، مگر آن كه در زير آب يا در حال خارج شدن از آب نيت غسل كند كه در اين صورت غسل او صحيح است و اما اگر روزه ماه رمضان باشد، هم غسل و هم روزه باطل است، مگر آن كه در همان زير آب توبه نمايد و در حال خارج شدن از آب نيت غسل كند كه در اين صورت غسل او صحيح است.  اگر براي آنكه كسي را از غرق شدن نجات دهد، سر را در آب فرو برد، اگرچه نجات دادن او واجب باشد، روزه‏اش باطل است.  7- باقي ماندن بر جنابت و حيض و نفاس تا اذان صبح اگر جنب عمداً تا اذان صبح غسل نكند، يا اگر وظيفه او تيمم است عمداً تيمم ننمايد، روزه‏اش باطل است.  كسي كه جنب است و مي‏خواهد روزه واجبي بگيرد كه مثل روزه رمضان وقت آن معين است، چنانچه عمداً غسل نكند تا وقت تنگ شود، مي‏تواند با تيمم روزه بگيرد و صحيح است.  اگر جنب در ماه رمضان غسل را فراموش كند و بعد از يك روز يادش بيايد، بايد روزه آن روز را قضا نمايد، و اگر بعد از چند روز يادش بيايد، بايد روزه هر چند روزي را كه يقين دارد جنب بوده قضا نمايد. مثلاً اگر نمي‏داند سه روز جنب بوده يا چهار روز، بايد روزه سه روز را قضا كند.  كسي كه در شب ماه رمضان براي هيچ كدام از غسل و تيمم وقت ندارد، اگر خود را جنب كند روزه‏اش باطل است و قضا و كفاره بر او واجب مي‏شود، ولي اگر براي تيمم وقت دارد، چنانچه خود را جنب كند، با تيمم روزه او صحيح است، ولي گناهكار است.  اگر گمان كند كه به اندازه غسل وقت دارد و خود را جنب كند و بعد بفهمد وقت تنگ بوده، چنانچه تيمم كند روزه‏اش صحيح است.  كسي كه در شب ماه رمضان جنب است و مي‏داند كه اگر بخوابد تا صبح بيدار نمي‏شود، نبايد بخوابد، و چنانچه بخوابد و تا صبح بيدار نشود، روزه‏اش باطل است و قضا و كفاره بر او واجب مي‏شود.  هرگاه جنب در شب ماه رمضان بخوابد و بيدار شود، اگر احتمال بدهد كه اگر دوباره بخوابد بيدار مي‏شود براي غسل، مي‏تواند بخوابد.  كسي كه در شب ماه رمضان جنب است و مي‏داند يا احتمال مي‏دهد كه اگر بخوابد پيش از اذان صبح بيدار مي‏شود، چنانچه تصميم داشته باشد كه بعد از بيدار شدن غسل كند و با اين تصميم بخوابد و تا اذان خواب بماند، روزه‏اش صحيح است.  كسي كه در شب ماه رمضان جنب است و مي‏داند يا احتمال مي‏دهد كه اگر بخوابد پيش از اذان صبح بيدار مي‏شود، چنانچه غفلت داشته باشد كه بعد از بيدار شدن بايد غسل كند، در صورتي كه بخوابد و تا اذان صبح خواب بماند، روزه‏اش صحيح است.  كسي كه در شب ماه رمضان جنب است و مي‏داند يا احتمال مي‏دهد كه اگر بخوابد پيش از اذان صبح بيدار مي‏شود، چنانچه نخواهد بعد از بيدار شدن غسل كند، يا ترديد داشته باشد كه غسل كند يا نه، در صورتي كه بخوابد و بيدار نشود، روزه‏اش باطل است.  اگر جنب در شب ماه رمضان بخوابد و بيدار شود و بداند يا احتمال دهد كه اگر دوباره بخوابد پيش از اذان صبح بيدار مي‏شود و تصميم هم داشته باشد كه بعد از بيدار شدن غسل كند، چنانچه دوباره بخوابد و تا اذان صبح بيدار نشود، بايد روزه آن روز را قضا كند و همچنين است اگر از خواب دوم بيدار شود و براي مرتبه سوم بخوابد و كفاره بر او واجب نمي‏شود.  خوابي را كه در آن محتلم شده نبايد خواب اول حساب كرد، بلكه اگر از آن خواب بيدار شود و دوباره بخوابد، خواب اول حساب مي‏شود.  اگر روزه‏دار در روز محتلم شود، واجب نيست فورا غسل كند.  هرگاه در ماه رمضان بعد از اذان صبح بيدار شود و ببيند محتلم شده، اگرچه‏ بداند پيش از اذان محتلم شده، روزه او صحيح است.  كسي كه مي‏خواهد قضاي روزه رمضان را بگيرد، هرگاه تا اذان صبح جنب بماند، اگر چه از روي عمد نباشد، روزه او باطل است.  كسي كه مي‏خواهد قضاي روزه رمضان را بگيرد، اگرچه بعد از اذان صبح بيدار شود و ببيند محتلم شده و بداند پيش از اذان محتلم شده است، چنانچه وقت روزه تنگ است، مثلاً پنج روز روزه رمضان دارد، و پنج روز هم به رمضان مانده است، بعد از رمضان عوض آن را بجا آورد، و اگر وقت قضاي روزه تنگ نيست روزه بگيرد.  اگر در روزه واجبي غير روزه رمضان و قضاي آن، تا اذان صبح جنب بماند، روزه‏اش صحيح است، چه وقت آن معين باشد و چه نباشد.  اگر زن پيش از اذان صبح از حيض يا نفاس پاك شود و عمداً غسل نكند، يا اگر وظيفه او تيمم است تيمم نكند، روزه‏اش باطل است.  اگر زن پيش از اذان صبح از حيض يا نفاس پاك شود و براي غسل وقت نداشته باشد، چنانچه بخواهد روزه ماه رمضان يا قضاي آن را بگيرد، بايد تيمم نمايد و روزه‏اش صحيح است، و اگر بخواهد روزه مستحب يا روزه واجب مثل روزه كفاره و روزه نذري بگيرد، اگرچه بدون تيمم هم روزه‏اش صحيح است، ولي احتياط مستحب آن است كه تيمم كند.  اگر زن نزديك اذان صبح از حيض يا نفاس پاك شود و براي هيچ كدام از غسل و تيمم وقت نداشته باشد، يا بعد از اذان بفهمد كه پيش از اذان پاك شده، روزه او صحيح است، ولي اگر در وسعت وقت قضاي رمضان را گرفته باشد، صحيح بودن آن اشكال دارد.  اگر زن بعد از اذان صبح از خون حيض يا نفاس پاك شود، يا در بين روز خون حيض يا نفاس ببيند، اگر چه نزديك مغرب باشد، روزه او باطل است.  اگر زن غسل حيض يا نفاس را فراموش كند و بعد از يك روز يا چند روز يادش بيايد، روزه‏هايي كه گرفته صحيح است.  اگر زن پيش از اذان صبح در ماه رمضان از حيض يا نفاس پاك شود و در غسل كردن كوتاهي كند و تا اذان غسل نكند و در تنگي وقت تيمم هم نكند، روزه‏اش باطل است. ولي چنانچه كوتاهي نكند، مثلاً منتظر باشد كه حمام زنانه شود، اگرچه سه مرتبه بخوابد و تا اذان غسل نكند، در صورتي كه تيمم كند روزه او صحيح است.  اگر زني كه در حال استحاضه است، غسل‌هاي خود را به تفصيلي كه در احكام استحاضه گفته شده بجا آورد، روزه او صحيح است.  كسي كه مس ميت كرده، يعني جايي از بدن خود را به بدن ميت رسانده، مي‏تواند بدون غسل مس ميت روزه بگيرد و اگر در حال روزه هم ميت را مس نمايد، روزه او باطل نمي‏شود.  8- اماله كردن اماله كردن با چيز روان اگرچه از روي ناچاري و براي معالجه باشد، روزه را باطل مي‏كند، ولي استعمال شياف‌هايي كه براي معالجه است اشكال ندارد، و احتياط واجب آن است كه از استعمال شياف‌هايي كه براي كيف كردن است، مثل شياف ترياك يا براي تغذيه از اين مجرا است، خودداري نمايند.  9- قي كردن هرگاه روزه‏دار عمداً قي كند - اگر چه به واسطه مرض و مانند آن ناچار باشد - روزه‏اش باطل مي‏شود، ولي اگر سهواً يا بي‏اختيار قي كند، اشكال ندارد.  اگر در شب چيزي بخورد كه مي‏داند به واسطه خوردن آن در روز بي‏اختيار قي مي‏كند، احتياط واجب آن است كه روزه آن روز را قضا نمايد.  اگر روزه‏دار بتواند از قي كردن خودداري كند، چنانچه براي او ضرر و مشقت نداشته باشد، بايد خودداري نمايد.  اگر مگس در گلوي روزه‏دار برود، چنانچه به قدري پايين رود كه به فرو بردن آن خوردن نمي‏گويند، لازم نيست آن را بيرون آورد و روزه او صحيح است، واگر به اين مقدار پايين نرود، بايد آن را بيرون آورد، اگرچه موجب شود كه قي كند و روزه‏اش باطل شود، و چنانچه فرو برد روزه‏اش باطل مي‏شود، و بنابر احتياط واجب بايد كفاره جمع بدهد.  اگر سهواً چيزي را فرو ببرد و پيش از رسيدن به شكم يادش بيايد كه روزه است، چنانچه به قدري پايين رفته باشد كه اگر آن را داخل شكم كند خوردن نمي‏گويند، لازم نيست آن را بيرون آورد و روزه او صحيح است.  اگر يقين داشته باشد كه به واسطه آروغ زدن چيزي از گلو بيرون مي‏آيد، نبايد عمداً آروغ بزند، ولي اگر يقين نداشته باشد اشكال ندارد.  اگر آروغ بزند و بدون اختيار چيزي در گلو يا دهانش بيايد آن را بيرون‏بريزد، و اگر بي اختيار فرو رود، روزه‏اش صحيح است.  احكام چيزهايي كه روزه را باطل مي‏كند اگر انسان عمداً و از روي اختيار كاري كه روزه را باطل مي‏كند، انجام دهد، روزه او باطل مي‏شود و چنانچه از روي عمد نباشد اشكال ندارد، ولي جنب اگر بخوابد و تا اذان صبح غسل نكند، روزه او باطل است.  اگر روزه‏دار سهواً يكي از كارهايي كه روزه را باطل مي‏كند انجام دهد و به خيال اين كه روزه‏اش باطل شده، عمداً دوباره يكي از آنها را بجا آورد، روزه او باطل مي‏شود.  اگر چيزي به زور در گلوي روزه‏دار بريزند، يا سر او را به زور در آب فرو برند، روزه او باطل نمي‏شود، ولي اگر مجبورش كنند كه روزه خود را باطل كند مثلاً به او بگويند اگر غذا نخوري ضرر مالي يا جاني به تو مي‌زنيم و خودش براي جلوگيري از ضرر، چيزي بخورد، روزه او باطل مي‏شود.  روزه‏دار نبايد جايي برود كه مي‏داند چيزي در گلويش مي‌ريزند يا مجبورش مي‏كنند كه خودش روزه خود را باطل كند، اما اگر قصد رفتن كند و نرود يا بعد از رفتن چيزي به خوردش ندهند، روزه او صحيح است و چنانچه از روي ناچاري كاري كه روزه را باطل مي‏كند انجام دهد، روزه او باطل مي‏شود، ولي اگر چيزي در گلويش بريزند، باطل شدن روزه او محل اشكال است.  آنچه براي روزه‏دار مكروه است چند چيز براي روزه‏دار مكروه است و از آن جمله است: دوا ريختن به چشم و سرمه كشيدن در صورتي كه مزه يا بوي آن به حلق برسد، انجام دادن هر كاري كه مانند خون گرفتن و حمام رفتن باعث ضعف مي‏شود، انفيه كشيدن اگر نداند كه به حلق مي‏رسد و اگر بداند به حلق مي‌رسد جايز نيست، بو كردن گياه‌هاي معطر، نشستن زن در آب، استعمال شياف، تر كردن لباسي كه در بدن است، كشيدن دندان و هر كاري كه به واسطه آن از دهان خون بيايد، مسواك كردن با چوب تر، و نيز مكروه است انسان بدون قصد بيرون آمدن مني زن خود را ببوسد يا كاري كند كه شهوت خود را به حركت آورد، و اگر به قصد بيرون آمدن مني باشد، در صورتي كه مني بيرون‏آيد، روزه او باطل است.  جاهايي كه قضا و كفاره واجب است اگر در روزه ماه رمضان عمداً قي كند يا در شب جنب شود و به تفصيلي كه قبلاً گفته شد سه مرتبه بيدار شود و بخوابد و تا اذان صبح بيدار نشود، فقط بايد قضاي آن روز را بگيرد، و چنانچه عمداً اماله كند يا سر زير آب ببرد، بنابر احتياط واجب بايد كفاره هم بدهد، ولي اگر كار ديگري كه روزه را باطل مي‏كند عمداً انجام دهد، در صورتي كه مي‏دانسته آن كار روزه را باطل مي‏كند، قضا و كفاره بر او واجب مي‏شود.  اگر به واسطه ندانستن مسأله كاري انجام دهد كه روزه را باطل مي‏كند، چنانچه مي‏توانسته مسأله را ياد بگيرد، بنابر احتياط واجب كفاره بر او ثابت مي‏شود، و اگر نمي‏توانسته مسأله را ياد بگيرد يا اصلا ملتفت مسأله نبوده يا يقين داشته كه فلان چيز روزه را باطل نمي‏كند، كفاره بر او واجب نيست.  كفاره روزه كسي كه كفاره روزه رمضان بر او واجب است، بايد يك بنده آزاد كند يا به دستوري كه در مسأله بعد گفته مي‏شود، دو ماه روزه بگيرد يا شصت فقير را سير كند يا به هر كدام، يك مد كه تقريباً ده سير است، طعام يعني گندم يا جو و مانند اينها بدهد، و چنانچه اينها برايش ممكن نباشد، هر چند مد كه مي‏تواند به فقرا طعام بدهد و اگر نتواند طعام بدهد بايد استغفار كند، اگر چه مثلاً بك مرتبه بگويد: «استغفرالله» و احتياط واجب در فرض اخير آن است كه هر وقت‏ بتواند، كفاره را بدهد.  كسي كه مي‏خواهد دو ماه كفاره روزه رمضان را بگيرد، بايد سي و يك روز آن را پي در پي بگيرد و اگر بقيه آن پي در پي نباشد، اشكال ندارد.  كسي كه مي‏خواهد دو ماه كفاره روزه رمضان را بگيرد، نبايد موقعي شروع كند كه در بين سي و يك روز، روزي باشد كه مانند عيد قربان روزه آن حرام است.  كسي كه بايد پي در پي روزه بگيرد، اگر در بين آن بدون عذر يك روز روزه نگيرد، يا وقتي شروع كند كه در بين آن به روزي برسد كه روزه آن واجب است، مثلاً به روزي برسد كه نذر كرده آن روز را روزه بگيرد، بايد روزه‏ها را از سر بگيرد.  اگر در بين روزهايي كه بايد پي در پي روزه بگيرد، عذري مثل حيض يا نفاس يا سفري كه در رفتن آن مجبور است، براي او پيش آيد، بعد از برطرف شدن عذر واجب نيست روزه‏ها را از سر بگيرد، بلكه بقيه را بعد از برطرف شدن عذر بجا مي‏آورد.  اگر به چيز حرامي روزه خود را باطل كند، چه آن چيز اصلاً حرام باشد مثل شراب و زنا، يا به جهتي حرام شده باشد مثل نزديكي كردن با عيال خود در حال حيض، بنا بر احتياط كفاره جمع بر او واجب مي‏شود، يعني بايد يك بنده آزاد كند و دو ماه روزه بگيرد و شصت فقير را سير كند، يا به هر كدام آنها يك مد كه تقريباً ده سير است گندم يا جو يا نان و مانند اينها بدهد، و چنانچه هر سه برايش ممكن نباشد، هر كدام آنها را كه ممكن است‏بايد انجام دهد.  اگر روزه‏دار دروغي را به خدا و پيغمبر صلي الله عليه و آله نسبت دهد، كفاره جمع كه تفصيل آن در مسأله پيش گفته شد بنابر احتياط بر او واجب مي‏شود.  اگر روزه‏دار در يك روز ماه رمضان چند مرتبه جماع كند، يك كفاره بر او واجب است، ولي اگر جماع او حرام باشد يك كفاره جمع واجب مي‏شود.  اگر روزه‏دار در يك روز ماه رمضان چند مرتبه غير جماع كار ديگري كه روزه را باطل مي‏كند انجام دهد، براي همه آنها يك كفاره كافي است.  اگر روزه‏دار جماع حرام كند و بعد با حلال خود جماع نمايد، يك كفاره جمع كافي است.  اگر روزه‏دار كاري كه حلال است و روزه را باطل مي‏كند، انجام دهد، مثلاً آب بياشامد و بعد كار ديگري كه حرام است و روزه را باطل مي‏كند انجام دهد، مثلاً غذاي حرامي بخورد، يك كفاره كافي است.  اگر روزه‏دار آروغ بزند و چيزي در دهانش بيايد، چنانچه عمداً آن را فرو ببرد، روزه‏اش باطل است و بايد قضاي آن را بگيرد و كفاره هم بر او واجب مي‏شود، و اگر خوردن آن چيز حرام باشد، مثلاً موقع آروغ زدن خون يا غذايي كه از صورت غذا بودن خارج شده به دهان او بيايد و عمداً آن را فرو برد، بايد قضاي آن روزه را بگيرد، و بنابر احتياط كفاره جمع هم بر او واجب مي‏شود.  اگر نذر كند كه روز معيني را روزه بگيرد، چنانچه در آن روز عمداً روزه خود را باطل كند، بايد يك بنده آزاد نمايد، يا دو ماه پي در پي روزه بگيرد، يا به شصت فقير طعام دهد.  اگر به گفته كسي كه مي‏گويد مغرب شده افطار كند و بعد بفهمد مغرب نبوده است، قضا و كفاره بر او واجب مي‏شود. ولي اگر خبر دهنده عادل بوده، فقط قضاي آن روزه واجب است.  كسي كه عمداً روزه خود را باطل كرده، اگر بعد از ظهر مسافرت كند، يا پيش از ظهر براي فرار از كفاره سفر نمايد، كفاره از او ساقط نمي‏شود، بلكه‏اگر قبل از ظهر مسافرتي براي او پيش آمد كند، بنابر احتياط كفاره بر او واجب است.  اگر عمداً روزه خود را باطل كند، و بعد عذري مانند حيض يا نفاس يا مرض براي او پيدا شود، كفاره بر او واجب نيست. اگر يقين كند كه روز اول ماه رمضان است، و عمداً روزه خود را باطل كند، بعد معلوم شود كه آخر شعبان بوده، كفاره بر او واجب نيست.  اگر انسان شك كند كه آخر رمضان است ‏يا اول شوال، و عمداً روزه خود را باطل كند، بعد معلوم شود اول شوال بوده، كفاره بر او واجب نيست.  اگر روزه‏دار در ماه رمضان با زن خود كه روزه‏دار است جماع كند، چنانچه زن را مجبور كرده باشد، كفاره روزه خودش و روزه زن را بايد بدهد، و اگر زن به جماع راضي بوده، بر هر كدام يك كفاره واجب مي‏شود.  اگر زني شوهر خود را مجبور كند كه جماع نمايد، يا كار ديگري كه روزه را باطل مي‏كند انجام دهد، واجب نيست كه كفاره روزه شوهر را بدهد.  اگر روزه‏دار در ماه رمضان با زن خود كه روزه‏دار است جماع كند، چنانچه به طوري زن را مجبور كرده باشد كه از خود اختياري نداشته باشد، و در بين جماع زن راضي شود، بايد مرد دو كفاره و زن يك كفاره بدهد، و اگر با اراده و اختيار عمل را انجام دهد، اگرچه مجبورش كرده باشد، مرد بايد كفاره خودش و زن را بدهد.  اگر روزه‏دار در ماه رمضان با زن روزه‏دار خود كه خواب است جماع نمايد، يك كفاره بر او واجب مي‏شود، و روزه زن صحيح است و كفاره هم بر او واجب نيست.  اگر مرد زن خود را مجبور كند كه غير جماع كار ديگري كه روزه را باطل مي‏كند بجا آورد، كفاره زن را نبايد بدهد، و بر خود زن هم كفاره واجب نيست.  كسي كه به واسطه مسافرت يا مرض روزه نمي‏گيرد، نمي‏تواند زن روزه‏دار خود را مجبور به جماع كند، ولي اگر او را مجبور نمايد، بنابر احتياط بايد كفاره‏اش را بدهد.  انسان نبايد در بجا آوردن كفاره كوتاهي كند، ولي لازم نيست فوراً آن را انجام دهد.  اگر كفاره بر انسان واجب شود و چند سال آن را بجا نياورد، چيزي بر آن اضافه نمي‏شود.  كسي كه بايد براي كفاره يك روز شصت فقير را طعام بدهد، اگر به شصت فقير دسترسي دارد، نبايد به هر كدام از آنها بيشتر از يك مد كه تقريباً ده سير است طعام بدهد، يا يك فقير را بيشتر از يك مرتبه سير نمايد، ولي چنانچه انسان اطمينان داشته باشد كه فقير طعام را به عيالات خود مي‏دهد يا به آنها مي‏خوراند، مي‏تواند براي هر يك از عيالات فقير اگرچه صغير باشند يك مد به آن فقير بدهد.  كسي كه قضاي روزه رمضان را گرفته، اگر بعد از ظهر عمداً كاري كه روزه را باطل مي‏كند انجام دهد، بايد به ده فقير هر كدام يك مد كه تقريباً ده سير است طعام بدهد، و اگر نمي‏تواند بنابر احتياط واجب بايد سه روز پي در پي روزه بگيرد.  جاهايي كه فقط قضاي روزه واجب است در چند صورت فقط قضاي روزه بر انسان واجب است و كفاره واجب نيست: اول: آنكه روزه‏دار در روز ماه رمضان عمداً قي كند. دوم: آنكه در شب ماه رمضان جنب باشد و به تفصيلي كه قبلاً گفته شد تا اذان صبح از خواب سوم بيدار نشود. سوم: عملي كه روزه را باطل مي‌كند بجا نياورد، ولي نيت روزه نكند يا ريا كند، يا قصد كند كه روزه نباشد. چهارم: آنكه در ماه رمضان غسل جنابت را فراموش كند، و با حال جنابت‏يك روز يا چند روز روزه بگيرد. پنجم: آنكه در ماه رمضان بدون اين كه تحقيق كند صبح شده يا نه، كاري كه روزه را باطل مي‌كند انجام دهد، بعد معلوم شود صبح بوده و نيز اگر بعد از تحقيق با اين كه گمان دارد صبح شده، كاري كه روزه را باطل مي‌كند انجام دهد بعد معلوم شود صبح بوده قضاي آن روزه بر او واجب است. ولي اگر بعد از تحقيق گمان يا يقين كند كه صبح شده و چيزي بخورد، و بعد معلوم شود صبح بوده، قضا واجب نيست، بلكه اگر بعد از تحقيق شك كند كه صبح شده يا نه و كاري كه روزه را باطل مي‏كند انجام دهد بعد معلوم شود صبح بوده، قضا واجب نيست. ششم: آنكه كسي بگويد صبح نشده و انسان به گفته او كاري كه روزه را باطل مي‏كند انجام دهد، بعد معلوم شود صبح بوده است. هفتم: آنكه كسي بگويد صبح شده و انسان به گفته او يقين نكند، يا خيال كند شوخي مي‏كند و كاري كه روزه را باطل مي‏كند انجام دهد، بعد معلوم شود صبح بوده است. هشتم: آنكه به گفته كسي ديگر كه عادل باشد افطار كند، بعد معلوم شود مغرب نبوده است. نهم: آنكه در هواي صاف به واسطه تاريكي يقين كند كه مغرب شده و افطار كند، بعد معلوم شود مغرب نبوده است. ولي اگر در هواي ابري به گمان اين كه مغرب شده افطار كند، بعد معلوم شود مغرب نبوده، قضا لازم نيست. دهم: آنكه براي خنك شدن، يا بي جهت مضمضه كند، يعني آب در دهان بگرداند و بي‏اختيار فرو رود، ولي اگر فراموش كند كه روزه است و آب را فرو دهد، يا براي وضو مضمضه كند و بي‏اختيار فرو رود، قضا بر او واجب نيست.  اگر غير آب چيز ديگري را در دهان ببرد و بي‏اختيار فرو رود، يا آب داخل بيني كند و بي‏اختيار فرو رود، قضا بر او واجب نيست.  مضمضه زياد براي روزه‏دار مكروه است، و اگر بعد از مضمضه بخواهد آب دهان را فرو برد، بهتر است‏ سه مرتبه آب دهان را بيرون بريزد.  اگر انسان بداند كه به واسطه مضمضه، بي‏اختيار يا از روي فراموشي آب وارد گلويش مي‏شود، نبايد مضمضه كند.  اگر در ماه رمضان بعد از تحقيق يقين كند كه صبح نشده و كاري كه روزه را باطل مي‏كند انجام دهد، بعد معلوم شود صبح بوده، قضا لازم نيست.  اگر انسان شك كند كه مغرب شده يا نه، نمي‏تواند افطار كند، ولي اگر شك كند كه صبح شده يا نه، پيش از تحقيق هم مي‏تواند كاري كه روزه را باطل مي‏كند انجام دهد.  احكام روزه قضا اگر ديوانه عاقل شود، واجب نيست روزه‏هاي وقتي را كه ديوانه بوده قضا نمايد.  اگر كافر مسلمان شود، واجب نيست روزه‏هاي وقتي را كه كافر بوده قضا نمايد، ولي اگر مسلماني كافر شود و دوباره مسلمان گردد، روزه‏هاي وقتي را كه كافر بوده بايد قضا نمايد.  روزه‏اي كه از انسان به واسطه مستي فوت شده بايد قضا نمايد، اگرچه چيزي را كه به واسطه آن مست‏شده براي معالجه خورده باشد، بلكه اگر نيت روزه كرده و مست‏شده و در حال مستي روزه را ادامه داده تا از مستي خارج شده باشد، بنا بر احتياط واجب بايد روزه آن روز را تمام كند و بعداً قضا نمايد.  اگر براي عذري چند روز روزه نگيرد و بعد شك كند كه چه وقت عذر او برطرف شده، مي‏تواند مقدار كمتر را كه احتمال مي‏دهد روزه نگرفته قضا نمايد، مثلاً كسي كه پيش از ماه رمضان مسافرت كرده و نمي‏داند پنجم رمضان از سفر برگشته يا ششم، مي‏تواند پنج روز روزه بگيرد و نيز كسي هم كه نمي‏داند چه وقت عذر برايش پيدا شده، مي‏تواند مقدار كمتر را قضا نمايد، مثلاً اگر در آخرهاي ماه رمضان مسافرت كند و بعد از رمضان برگردد و نداند كه بيست و پنجم رمضان مسافرت كرده يا بيست‏و ششم، مي‏تواند مقدار كمتر يعني پنج روز را قضا كند.  اگر از چند ماه رمضان روزه قضا داشته باشد، قضاي هر كدام را كه اول بگيرد مانعي ندارد، ولي اگر وقت قضاي رمضان آخر تنگ باشد، مثلاً پنج روز از رمضان آخر قضا داشته باشد و پنج روز هم به رمضان مانده باشد، بايد اول، قضاي رمضان آخر را بگيرد.  اگر قضاي روزه چند رمضان بر او واجب باشد، و در نيت معين نكند روزه‏اي را كه مي‏گيرد قضاي كدام رمضان است، قضاي سال اول حساب مي‏شود.  كسي كه قضاي روزه رمضان را گرفته، اگر وقت قضاي روزه او تنگ نباشد، مي‏تواند پيش از ظهر روزه خود را باطل نمايد.  اگر قضاي روزه ماه رمضان شخص ديگري را گرفته باشد، اگر به واسطه مرض يا حيض يا نفاس، روزه رمضان را نگيرد و پيش از تمام شدن رمضان بميرد، لازم نيست روزه‏هايي را كه نگرفته، براي او قضا كنند، اگر چه مستحب است.  اگر به واسطه مرضي روزه رمضان را نگيرد و مرض او تا رمضان سال بعد طول بكشد، قضاي روزه‏هايي را كه نگرفته بر او واجب نيست، و بايد براي هر روز يك مدكه تقريباً ده سير است طعام، يعني گندم يا جو و مانند اينها به فقير بدهد. ولي اگر به واسطه عذر ديگري، مثلاً براي مسافرت روزه نگرفته باشد و عذر او تا رمضان بعد باقي بماند، روزه‏هايي را كه نگرفته، بايد قضا كند، و احتياط مستحب آن است كه براي هر روز يك مد طعام هم به فقير بدهد.  اگر به واسطه مرضي روزه رمضان را نگيرد و بعد از رمضان مرض او برطرف شود ولي عذر ديگري پيدا كند كه نتواند تا رمضان بعد قضاي روزه را بگيرد، بايد روزه‏هايي را كه نگرفته، قضا نمايد و نيز اگر در ماه رمضان غير مرض، عذر ديگري داشته باشد و بعد از رمضان آن عذر برطرف شود و تا رمضان سال بعد به واسطه مرض نتواند روزه بگيرد، روزه‏هايي را كه نگرفته، بايد قضا كند.  اگر در ماه رمضان به واسطه عذري روزه نگيرد و بعد از رمضان عذر او برطرف شود و تا رمضان آينده عمداً قضاي روزه را نگيرد، بايد روزه را قضا كند و براي هر روز يك مد گندم يا جو و مانند اينها هم به فقير بدهد.  اگر در قضاي روزه كوتاهي كند تا وقت تنگ شود و در تنگي وقت عذري پيدا كند، بايد قضا را بگيرد و براي هر روز يك مد گندم يا جو و مانند اينها به فقير بدهد، بلكه اگر موقعي كه عذر دارد، تصميم داشته باشد كه بعد از برطرف شدن عذر روزه‏هاي خود را قضا كند، و پيش از آن كه قضا نمايد در تنگي وقت عذر پيدا كند، بايد قضاي آن را بگيرد، و احتياط واجب آن است كه براي هر روز هم يك مد غذا به فقير بدهد.  اگر مرض انسان چند سال طول بكشد، بعد از آن كه خوب شد اگر تا رمضان آينده به مقدار قضا وقت داشته باشد، بايد قضاي رمضان آخر را بگيرد و براي هر روز از سال‌هاي پيش يك مد كه تقريباً ده سير است، طعام يعني گندم يا جو و مانند اينها به فقير بدهد.  كسي كه بايد براي هر روز يك مد طعام به فقير بدهد، مي‏تواند كفاره چند روز را به يك فقير بدهد.  اگر قضاي روزه رمضان را چند سال تأخير بيندازد، بايد قضا را بگيرد و براي هر روز يك مد طعام به فقير بدهد.  اگر روزه رمضان را عمداً نگيرد، بايد قضاي آن را بجاآورد و براي هر روز دو ماه روزه بگيرد، يا به شصت فقير طعام بدهد، يا يك بنده آزاد كند و چنانچه تا رمضان آينده قضاي آن روزه را بجانياورد، براي هر روز نيز دادن يك مد طعام لازم است.  اگر روزه رمضان را عمداً نگيرد و در روز كاري كه روزه را باطل مي‏كند انجام دهد، مثلاً چند مرتبه جماع كند، يك كفاره كافي است.  بعد از مرگ پدر، پسر بزرگتر بايد قضاي نماز و روزه او را بجا آورد، ولي قضاي روزه مادر بر پسر واجب نيست.  اگر پدر غير از روزه رمضان، روزه واجب ديگري را مانند روزه نذر نگرفته باشد، بايد پسر بزرگتر قضا نمايد.  احكام روزه مسافر مسافري كه بايد نمازهاي چهار ركعتي را در سفر دو ركعت‏بخواند،نبايد روزه بگيرد و مسافري كه نمازش را تمام مي‏خواند، مثل كسي كه شغلش مسافرت، يا سفر او سفر معصيت است، بايد در سفر روزه بگيرد.  مسافرت در ماه رمضان اشكال ندارد، ولي اگر براي فرار از روزه باشد، مكروه است.  اگر غير روزه رمضان روزه معين ديگري بر انسان واجب باشد، بنا براحتياط واجب نبايد در آن روز مسافرت كند و اگر در سفر باشد، بايد قصد كند كه ده روز در جايي بماند و آن روز را روزه بگيرد، ولي اگر نذر كرده باشد روز معيني را روزه بگيرد، مي‏تواند در آن روز مسافرت نمايد.  اگر نذر كند روزه بگيرد و روز آن را معين نكند، نمي‏تواند آن را در سفر بجا آورد. ولي چنانچه نذر كند كه روز معيني را در سفر روزه بگيرد، بايدآن را در سفر بجا آورد. و نيز اگر نذر كند روز معيني را چه مسافر باشد يا نباشد،روزه بگيرد، بايد آن روز را اگرچه مسافر باشد روزه بگيرد.  مسافر مي‏تواند براي خواستن حاجت، سه روز در مدينه طيبه روزه مستحبي بگيرد.  كسي كه نمي‏داند روزه مسافر باطل است، اگر در سفر روزه بگيرد و در بين روز مسأله را بفهمد، روزه‏اش باطل مي‏شود، و اگر تا مغرب نفهمد، روزه‏اش صحيح است.  اگر فراموش كند كه مسافر است، يا فراموش كند كه روزه مسافر باطل مي‏باشد و در سفر روزه بگيرد، روزه او باطل است.  اگر روزه‏دار بعد از ظهر مسافرت نمايد، بايد روزه خود را تمام كند، و اگر پيش از ظهر مسافرت كند، وقتي به حد ترخص برسد، يعني به جايي برسد كه ديوار شهر را نبيند و صداي اذان آن را نشنود، بايد روزه خود را باطل كند، و اگر پيش از آن روزه را باطل كند، بنابر احتياط كفاره نيز بر او واجب است.  اگر مسافر پيش از ظهر به وطنش برسد، يا به جايي برسد كه مي‏خواهد ده روز در آن جا بماند، چنانچه كاري كه روزه را باطل مي‏كند انجام نداده، بايد آن روز را روزه بگيرد، و اگر انجام داده روزه آن روز بر او واجب نيست.  اگر مسافر بعد از ظهر به وطنش برسد، يا به جايي برسد كه مي‏خواهد ده روز در آن جا بماند، نبايد آن روز را روزه بگيرد.  مسافر و كسي كه از روزه گرفتن عذر دارد، مكروه است در روز ماه رمضان جماع نمايد و در خوردن و آشاميدن كاملاً خود را سير كند.  كساني كه روزه بر آنها واجب نيست كسي كه به واسطه پيري نمي‏تواند روزه بگيرد، يا براي او مشقت دارد، روزه بر او واجب نيست، ولي در صورت دوم بايد براي هر روز يك مد كه تقريباً ده سير است گندم يا جو و مانند اينها به فقير بدهد.  كسي كه به واسطه پيري روزه نگرفته، اگر بعد از ماه رمضان بتواند روزه بگيرد، بنابر احتياط واجب بايد قضاي روزهايي را كه نگرفته بجا آورد.  اگر انسان مرضي دارد كه زياد تشنه مي‏شود و نمي‏تواند تشنگي را تحمل كند،يا براي او مشقت دارد، روزه بر او واجب نيست. ولي در صورت دوم بايد براي هر روز يك مد گندم يا جو و مانند اينها به فقير بدهد. احتياط واجب آن است كه بيشتر از مقداري كه ناچار است آب نياشامد، و چنانچه بعد بتواند روزه بگيرد، بنابر احتياط واجب بايد روزه‏هايي را كه نگرفته قضا نمايد.  زني كه زاييدن او نزديك است و روزه براي حملش ضرر دارد، روزه بر او واجب نيست، و بايد براي هر روز يك مد طعام، يعني گندم يا جو و مانند اينها به فقير بدهد و نيز اگر روزه براي خودش ضرر دارد، روزه بر او واجب نيست و بنابر احتياط واجب بايد براي هر روز يك مد طعام به فقير بدهد، و در هر دو صورت روزه‏هايي را كه نگرفته بايد قضا نمايد.  زني كه بچه شير مي‏دهد و شير او كم است، چه مادر بچه يا دايه او باشد، يا بي‏اجرت شير دهد، اگر روزه براي بچه‏اي كه شير مي‏دهد ضرر دارد، روزه براو واجب نيست و بايد براي هر روز يك مد طعام، يعني گندم يا جو و مانند اينها به فقير بدهد و نيز اگر براي خودش ضرر دارد، روزه بر او واجب نيست و بنابر احتياط واجب بايد براي هر روز يك مد طعام به فقير بدهد و در هر دو صورت روزه‏هايي را كه نگرفته بايد قضا نمايد. ولي اگر كسي پيدا شود كه بي اجرت بچه را شير دهد، يا براي شير دادن بچه از پدر يا مادر بچه يا از كس ديگر كه اجرت او را بدهد اجرت بگيرد، احتياط واجب آن است كه بچه را به او بدهد و روزه بگيرد.  راه ثابت‏ شدن اول ماه اول ماه به پنج چيز ثابت مي‏شود:  اول: آنكه خود انسان ماه را ببيند. دوم: عده‏اي كه از گفته آنان يقين پيدا مي‏شود بگويند ماه را ديده‏ايم و همچنين است هر چيزي كه به واسطه آن يقين پيدا شود. سوم: دو مرد عادل بگويند كه در شب ماه را ديده‏ايم، ولي اگر صفت ماه را بر خلاف يكديگر بگويند، يا شهادتشان خلاف واقع باشد، مثل اين كه بگويند داخل دايره ماه طرف افق بود، اول ماه ثابت نمي‏شود. اما اگر در تشخيص بعضي خصوصيات اختلاف داشته باشند، مثل آن كه يكي بگويد ماه بلند بود و ديگري بگويد نبود، به گفته آنان اول ماه ثابت مي‏شود. چهارم: سي روز از اول ماه شعبان بگذرد كه به‌واسطه آن اول ماه رمضان ثابت مي‏شود، و سي روز از اول رمضان بگذرد كه به‌واسطه آن اول ماه شوال ثابت مي‏شود. پنجم: حاكم شرع حكم كند كه اول ماه است.  اگر حاكم شرع حكم كند كه اول ماه است، كسي هم كه تقليد او را نمي‏كند، بايد به حكم او عمل نمايد، ولي كسي كه مي‏داند حاكم شرع اشتباه كرده، نمي‏تواند به حكم او عمل نمايد.  اول ماه با پيشگويي منجمين ثابت نمي‏شود، ولي اگر انسان از گفته آنان يقين پيدا كند، بايد به آن عمل نمايد.  بلند بودن ماه يا دير غروب كردن آن، دليل نمي‏شود كه شب پيش، شب اول ماه بوده است.  اگر اول ماه رمضان براي كسي ثابت نشود و روزه نگيرد، چنانچه دو مرد عادل بگويند كه شب پيش ماه را ديده‏ايم، بايد روزه آن روز را قضا نمايد.  اگر در شهري اول ماه ثابت‏شود، براي مردم شهر ديگر فايده ندارد، مگر آن دو شهر با هم نزديك باشند، يا انسان بداند كه افق آنها يكي است.  اول ماه به تلگراف ثابت نمي‏شود، مگر دو شهري كه از يكي به ديگري تلگراف كرده‏اند نزديك يا هم افق باشند و انسان بداند تلگراف از روي حكم حاكم شرع يا شهادت دو مرد عادل بوده است.  روزي را كه انسان نمي‏داند آخر رمضان است‏يا اول شوال، بايد روزه بگيرد، ولي اگر پيش از مغرب بفهمد كه اول شوال است، بايد افطار كند.  اگر زنداني نتواند به ماه رمضان يقين كند، بايد به گمان عمل نمايد، و اگر آن هم ممكن نباشد، هر ماهي را كه روزه بگيرد صحيح است. بنابر احتياط واجب بايد بعد از گذشتن يازده ماه از ماهي كه روزه گرفته، دوباره يك ماه روزه بگيرد. ولي اگر بعد گمان پيدا كرد، بايد به آن عمل نمايد.  روزه‏هاي حرام و مكروه روزه عيد فطر و قربان حرام است، و نيز روزي را كه انسان نمي‏داند آخر شعبان است‏يا اول رمضان، اگر به نيت اول رمضان روزه بگيرد، حرام مي‏باشد.  اگر زن به واسطه گرفتن روزه مستحبي حق شوهرش از بين برود، و همچنين اگر شوهر او را از گرفتن روزه مستحبي جلوگيري كند، بنابر احتياط واجب بايد خودداري كند.  روزه مستحبي اولاد اگر اسباب اذيت پدر و مادر يا جد شود، جايز نيست، بلكه اگر اسباب اذيت آنان نشود، ولي او را از گرفتن روزه مستحبي جلوگيري كنند، احتياط واجب آن است كه روزه نگيرد.  اگر پسر بدون اجازه پدر روزه مستحبي بگيرد، و در بين روز پدر او را نهي كند، بايد افطار كند.  كسي كه مي‏داند روزه براي او ضرر ندارد، اگرچه دكتر بگويد ضرر دارد، بايد روزه بگيرد و كسي كه يقين يا گمان دارد كه روزه برايش ضرر دارد، اگرچه دكتر بگويد ضرر ندارد، نبايد روزه بگيرد، و اگر روزه بگيرد، صحيح نيست، مگر آن كه به قصد قربت ‏بگيرد و بعد معلوم شود ضرر نداشته.  اگر انسان احتمال بدهد كه روزه برايش ضرر دارد و از آن احتمال ترس براي او پيدا شود، چنانچه احتمال او در نظر مردم بجا باشد، نبايد روزه بگيرد و اگر روزه بگيرد صحيح نيست، مگر آن كه به قصد قربت گرفته باشد و بعد معلوم شود ضرر نداشته.  كسي كه عقيده‏اش اين است كه روزه براي او ضرر ندارد، اگر روزه بگيرد و بعد از مغرب بفهمد روزه براي او ضرر داشته، بايد قضاي آن را بجا آورد.  غير از روزه‏هايي كه گفته شد، روزه‏هاي حرام ديگري هم هست كه در كتابهاي مفصل گفته شده است.  روزه روز عاشورا و روزي كه انسان شك دارد روز عرفه است‏يا عيد قربان، مكروه است.  روزه‏هاي مستحب روزه تمام روزهاي سال غير از روزه‏هاي حرام و مكروه كه گفته شد مستحب است و براي بعضي از روزها بيشتر سفارش شده است، كه از آن جمله است: 1- پنجشنبه اول و پنجشنبه آخر هر ماه، و چهارشنبه اولي كه بعد از روز دهم ماه است و اگر كسي اينها را بجا نياورد مستحب است قضا نمايد، و چنانچه اصلا نتواند روزه بگيرد، مستحب است‏براي هر روز يك مد طعام يا 6/12 نخود نقره به فقير بدهد. 2- سيزدهم و چهاردهم و پانزدهم هر ماه. 3- تمام ماه رجب و شعبان و بعضي از اين دو ماه اگر چه يك روز باشد. 4- روز عيد نوروز، روز بيست و پنجم و بيست و نهم ذي‏قعده، روز اول تا روز نهم ذي‏حجه، روز عرفه، ولي اگر به‌واسطه ضعف روزه، نتواند دعاهاي روز عرفه را بخواند، روزه آن روز مكروه است، عيد سعيد غدير 18 ذي‏حجه، روز اول و سوم محرم، ميلاد مسعود پيغمبر اكرم صلي الله عليه و آله ، 17 ربيع الاول، روز مبعث‏حضرت رسول اكرم صلي الله عليه و آله، 27 رجب و اگر كسي روزه مستحبي بگيرد واجب نيست آن را به آخر برساند، بلكه اگر برادر مؤمنش او را به غذا دعوت كند، مستحب است دعوت او را قبول كند و در بين روز افطار نمايد.  مواردي كه مستحب است انسان از كارهايي كه روزه را باطل مي‏كند خودداري نمايد: براي شش نفر مستحب است در ماه رمضان اگر چه روزه نيستند از كارهاي كه روزه را باطل مي‏كند خودداري نمايند: اول: مسافري كه در سفر، كاري كه روزه را باطل مي‏كند انجام داده باشد و پيش از ظهر به وطنش يا به جايي كه مي‏خواهد ده روز بماند، برسد. دوم: مسافري كه بعد از ظهر به وطنش يا به جايي كه مي‏خواهد ده روز در آن جا بماند برسد. سوم: مريضي كه پيش از ظهر خوب شود و كاري كه روزه را باطل مي‏كند انجام داده باشد. چهارم: مريضي كه بعد از ظهر خوب شود. پنجم: زني كه در بين روز از خون حيض يا نفاس پاك شود. ششم: كافري كه در روز ماه رمضان مسلمان شود.  مستحب است روزه‏دار نماز مغرب و عشا را پيش از افطار كردن بخواند، ولي اگر كسي منتظر اوست‏يا ميل زيادي به غذا دارد كه نمي‏تواند با حضور قلب نماز بخواند، بهتر است اول افطار كند. ولي به قدري كه ممكن است نماز را در وقت فضيلت آن بجا آورد.

خواص درمانی کندر

   خواص درمانی کندر

   

کندر دارای طبیعتی گرم و خشک است و موجب تقویت حافظه می‌شود

مصرف کندر در دوران بارداری در تقویت حافظه و سرعت و قدرت یادگیری نوزادان، تأثیرگذار است.

کندر، شیره گیاهی به همین نام است که مزه‌ای گس و تلخ دارد و درمانگران طب سنتی از قدیم آن را برای درمان بسیاری بیماری‌ها مورد استفاده قرار می‌دادند که به سه صورت خوراکی، موضعی و بخور مصرف می‌شده است.

کندر در اندازه و رنگ‌های مختلف در بازار موجود است و گفته می‌شود کندر سفید بهتر از دیگر انواع آن است.

کندر دارای طبیعتی گرم و خشک است و موجب تقویت حافظه می‌شود. تحقیقات روی کندر نشان داده است که مصرف این گیاه دارویی در دوران بارداری نیز در تقویت حافظه و سرعت و قدرت یادگیری نوزادان، تأثیرگذار است اما هنوز مطالعات کافی درباره اندازه و زمان دقیق استفاده از این گیاه دارویی در دوران بارداری انجام نشده است.

خوردن کندر به همراه عسل و مویز - هنگام ناشتا، حافظه انسان را تقویت می‌کند.

کندر یک گیاه دارویی معطر است که دود آن می‌تواند مانع از خونریزی بینی شود. کندرهایی که هنگام سوختن، دود کمتر و اشتعال بیشتری ایجاد می‌کند، کمتر ناخالصی دارد.

 

گیاه کندر برای درمان عفونت کاربرد دارد. اکنون تحقیقات علمی، صمغ کندر را به درمان سرطان ارتباط می‌دهد.

درخت بزولیا (Boswellia) که صمغ کندر از آن به دست می‌آید دارای ۴ گونه مختلف است که هر یک صمغی با کمی تفاوت تولید می‌کند.

غلظت صمغ به زمان برداشت آن ارتباط دارد. نتایج تحقیقات نشان می‌دهد که این صمغ حاوی ترکیب‌های مهم ضد سرطانی است. این موضوع برای مردم چین تازگی ندارد زیرا در طب قدیم چین، صمغ کندر برای درمان سرطان استفاده می‌شد و هنوز هم مورد استفاده قرار می‌گیرد.

 

درمان سرطان پروستات: نتایج تحقیقات سال ۲۰۱۰ نشان می‌دهد که ترکیب‌های فعال موجود در صمغ کندر، مانع بروز سرطان پروستات می‌شود. این ترکیب اسیدی که از درخت صمغ کندر گرفته می‌شود به‌طور موثری سلول‌های سرطانی پروستات را از بین می‌برد.

 درمان لوسمی: نتایج تحقیقات دیگر نیز نشان می‌دهد که عصاره صمغ کندر لوسمی حاد ملوئیدی را درمان می‌کند. لوسمی حاد ملوئیدی، نوعی سرطان است که روی مغز استخوان تأثیر می‌گذارد. این بیماری زمانی شروع می‌شود که گلبول‌های سفید به سلول‌های سرطانی تبدیل می‌شود. نتایج آزمایش‌ها نشان می‌دهد عصاره صمغ کندر به‌طور موثری مرگ سلول‌های سرطانی را ۲۰ درصد افزایش می‌دهد.

 درمان سرطان مثانه: نتایج تحقیقات دیگری که در سال ۲۰۰۹ انجام گرفت نشان می‌دهد عصاره صمغ کندر بدون تأثیرگذاری روی سلول‌های سالم، سلول‌های سرطانی در مثانه را از بین می‌برد. محققان انگلیسی دریافتند که چگونه استایل- ۱۱- کتو- بتا- بوزولیک (Acetyl-11-keto-beta-boswellic acid) سرطان تخمدان را در حالت پیشرفته درمان می‌کند. این ماده ترکیبی است که در عصاره صمغ کندر یافت می‌شود. طبق آمار سازمان بهداشت جهانی، سرطان، علت عمده مرگ در جهان است. 

خواص درمانی کندر خوراکی
• تقویت حافظه
• تقویت معده و اعصاب
• ادرارآور
• مفید در درمان اسهال و استفراغ
• مفید در گرفتگی صدا و حنجره
• مفید برای بانوان باردار (زیبایی و هوش نوزاد)
• کاهش اختلالات قاعدگی: با توجه به طعم گس و تلخی که دارد اما یکی از خواص درمانی بی‌نظیر این صمغ گیاهی کاهش و درمان خونریزی‌های شدیدی است که در دوران قاعدگی بارها برای بانوان و دختران جوان اتفاق می‌افتد، برای این منظور کافی است مقداری از کندر خوراکی را هر روز مانند آدامس جویده و میل نمایید. 

در طب سنتی کندر به سه صورت خوراکی، موضعی و بخور مصرف می‌شده است

 کندر در روایات

در روایات پزشکی اسلامی کندر گیاهی مفید و باارزش است و خواص گوناگونی دارد. در برخی روایات آمده است که کندر برگزیده انبیاء است و مریم (ع) از آن کمک می‌جست و هیچ دودی از دود آن زودتر به آسمان بالا نمی‌رود و دودش شیطان را می‌راند و مرض را دفع می‌کند، بنابراین از آن محروم نمانید.

امام رضا علیه‌السلام هم به این گیاه مفید توجه داشته و از آن بهره می‌بردند. در روایتی معمر بن خلاد می‌گوید: حضرت رضا علیه‌السلام هنگامی که در خراسان بودند، وقتی نماز صبح را ادا می‌کردند، در سجاده خود می‌نشستند تا آن گاه که آفتاب طلوع می‌کرد، بعد برای آن جناب یک کیسه سر بسته که در آن تعدادی مسواک قرار داشت حاضر می‌کردند و مسواک می‌نمودند. بعد از این کار کندر می‌آوردند و آن را مصرف می‌فرمودند.
 
کندر و افزایش ضریب هوشی فرزندان
بین کارشناسان طب سنتی باوری وجود دارد که مصرف کندر توسط مادران باردار موجب افزایش هوش و ضریب هوشی جنین و کودک آینده آن‌ها می‌شود. حقیقت آن است که روایات اسلامی بر این نکته صحه می‌گذارد، اما طبق تحقیقات پزشکی مادران باردار باید مراقب باشند که مصرف کندر بیش از 3 ماه موجب بیش‌فعالی کودک آن‌ها شده و این مسئله در آینده آن‌ها را با مشکل روبه‌رو می‌کند. از این رو برای افزایش میزان هوش و تقویت حافظه نوزاد خوردن یک ماه کندر کفایت می‌کند و این یک ماه باید بعد از 4 ماهگی جنین صورت گیرد. 

در همین راستا است که امام رضا علیه‌السلام توصیه می‌فرمایند: به زنان حامله کندر بخورانید که اگر بچه‌ی شکمش پسر باشد با قلبی پاک، دانا و شجاع متولد شود و اگر دختر باشد، خوش‌اخلاق و زیبا می‌شود و نزد شوهرش نیز سعادتمند و خوشبخت می‌گردد.

امام علی (علیه‌السلام) نیز درباره‌ی خواص کندر فرموده‌اند: جویدن کُندر دندان‌ها را محکم و بلغم را دفع می‌کند و بوی بَد دهان را از بین می‌برد

کندر و گوارش
کندر ویژگی‌های دیگری هم دارد، از جمله آنکه برای دستگاه گوارش و معده مفید بوده و به هضم غذا کمک می‌کند. 

دراین‌باره امام رضا (ع) می‌فرماید: زیاد کندر بخورید و آن را در دهان نگه دارید و خوب بجوید. جویدن آن برای من، دوست‌داشتنی‌تر است. کندر بلغم را از معده می‌شوید و معده را پاک‌سازی می‌کند و عقل را قوی می‌گرداند و غذا را گوارا می‌سازد.

 کندر و تقویت حافظه
یکی از خواصی که برای کندر نقل شده تقویت حافظه و افزایش توان یادگیری است. دراین‌باره حضرت علی علیه‌السلام می‌فرمایند: سه چیز حافظه را زیاد می‌کند و بلغم را از بین می‌برد، قرائت قرآن، عسل و کندر.
 
پیامبر اکرم (ص) نیز می‌فرمایند: کندر بخورید؛ زیرا همان‌طور که انگشت، عرق را از پیشانی پاک می‌کند، کندر هم سوزش قلب را می‌برد و کمر را محکم و عقل را زیاد می‌کند و ذهن را ذکاوت و چشم را جلا می‌بخشد و فراموشی را از میان می‌برد.

 امام علی (علیه‌السلام) نیز درباره‌ی خواص کندر فرموده‌اند: جویدن کُندر دندان‌ها را محکم و بلغم را دفع می‌کند و بوی بَد دهان را از بین می‌برد.

 

خاصیت فوق العاده آویشن

 خاصیت فوق العاده آویشن

آویشن گیاهی از خانواده نعناع است که در مصر باستان از آن برای مومیایی کردن استفاده می‌کردند در حالی که در یونان به‌ عنوان عود کاربرد داشته است. گیاه آویشن به‌ دلیل خواص درمانی از قبیل نقش آن در درمان آکنه و فشارخون بالا شناخته شده است.

1. درمان آکنه با عصاره آویشن
افرادی که به آکنه مبتلا هستند مواد دارویی بسیاری را برای درمان این عارضه پوستی امتحان می‌کنند که اغلب نتیجه خوبی نمی‌گیرند. اما آویشن به‌ دلیل دارا بودن خواص ضدباکتریایی ممکن است در آینده به عنوان عنصر مقابله ‌کننده با آکنه مورد استفاده قرار گیرد. همچنین بررسی‌ها حاکی از آن است که این گیاه یک روش طبیعی بهتر از داروهای شیمیایی ضدآکنه برای درمان این عارضه عمل خواهد کرد . تاریخ استفاده از داروهای گیاهی برای درمان بیماری‌ها به چند هزار سال پیش برمی‌گردد.

یکی از مشکلاتی که اغلب نوجوانان و جوانان با آن دست و پنجه نرم می‌کنند، آکنه یا غرور جوانی است. آکنه به وسیله یک باکتری با نام پروپیونی باکتریم به وجود می‌آید. این باکتری منفذهای پوست را عفونی می‌کند و در نتیجه تبدیل به جوش می‌شود. در حال حاضر برای درمان آکنه از آنتی‌بیوتیک، کرم‌های موضعی و بنزوئیل پراکسید شیمیایی استفاده می‌شود. همان‌طور که می‌دانید، این گونه داروها با عوارض جانبی زیادی همراه است، برای مثال باعث بروز سوزش و التهاب روی پوست می‌شود، همچنین ممکن است سیستم ایمنی بدن را تضعیف کند، حتی این احتمال وجود دارد که با گذشت زمان باکتری نسبت به آنتی‌بیوتیک مذکور مقاوم شود. به همین سبب محققان دانشگاه لیدزمترو پولیتان تحقیقاتی را در این زمینه انجام دادند و توانستند محلولی را با استفاده از گیاه آویشن کشف کنند که اغلب تحت عنوان تنتور از آن یاد می‌شود.

این دارو نسبت به کرم‌ها و محلول‌های شیمیایی بهتر می‌تواند باکتری‌های آکنه را از بین ببرد. مارگاریتا گومز، رئیس این گروه تحقیقاتی می‌گوید: گیاهانی مانند مُر، گل همیشه بهار و آویشن مورد آزمایش قرار گرفت و مشخص شد که عصاره‌های آن ها در از میان بردن باکتری آکنه بسیار مفید است، البته در میان آن ها آویشن بهتر عمل می‌کند، به همین علت ما به دنبال آن هستیم تا تنتور آویشن را جایگزین داروهای ضد آکنه امروزی به ویژه بنزوئیل پراکسید کنیم.

گیاه آویشن به مدت چند هفته در الکل قرار داده می‌شود تا از این طریق ترکیبات آن خارج شود. مقداری پایه الکل نیز به تنتور آویشن اضافه می‌شود تا خاصیت ضدعفونی آن بیشتر شود. در حالی که گفته می‌شود این محصول به شکل اسپری به بازار عرضه خواهد شد شما هم می‌توانید در خانه به راحتی این عصاره را آماده کنید. به این صورت که نیم فنجان آویشن خردشده را با چند قاشق چایخوری چای سبز مخلوط کنید، سپس آن را بجوشانید و دم‌کرده آن را در یخچال نگه دارید. پنبه‌ای را به مایع مذکور آغشته کنید و روزانه روی صورت بمالید و شاهد معجزه این گیاه باشید.

 2. درمان سرفه با آویشن
روغن آویشن که از برگ‌های آن گرفته می‌شود اغلب به‌ عنوان داروی طبیعی برای سرفه کاربرد دارد. در یک مطالعه مشخص شد ترکیب آویشن با برگ‌های گیاه «پاپیتال» به تسکین سرفه و دیگر علائم برونشیت کمک می‌کند.
 
3. آویشن برای افزایش ایمنی بدن
تأمین تمامی ویتامین‌های مورد نیاز بدن در روز از طریق خوردن مواد غذایی تا حدودی سخت است. اما آویشن منبع غنی از ویتامین C و A است. همچنین از دیگر فواید آویشن وجود مس، فیبر، منگنز و آهن در آن است.

 4. خاصیت آویشن در گندزدایی کردن
گرد و خاک یکی از خطرناک‌ترین آلاینده‌های هوا در فضای خانه است که می‌توان برای از بین بردن آن از روغن آویشن استفاده کرد. روغن این گیاه دارای خواص ضدقارچی است.

 5. خلاصی از آفات با آویشن
آویشن یکی از عناصر تشکیل دهنده بسیاری از حشره‌کش‌ها به حساب می‌آید و برای از بین بردن ویروس، باکتری‌ها، موش‌ها و دیگر جانوران موذی استفاده می‌شود. برای ساخت یک آفت‌کش خانگی چهار قطره از روغن آویشن را با روغن زیتون ترکیب کنید.
 
6. آویشن بهبوددهنده خلق‌وخو
روغن آویشن اغلب برای معطر کردن استفاده می‌شود چرا که حاوی ماده فعالی به نام «کارواکرول» است. در مطالعه انجام شده در سال 2013 مشخص شد کارواکرول با تأثیر روی فعالیت اعصاب موجب تقویت احساس سرحالی و شاد بودن در فرد می‌شود.

 7. آویشن؛ مناسب برای فشارخونی‌ها اما ...
مصرف آویشن برای افرادی که از فشارخون بالا رنج می‌برند توصیه نمی‌شود. قبل از مصرف حتماً با پزشکتان مشورت کنید. اما نتایج یک مطالعه جدید نشان می‌دهد عصاره آویشن به‌ طور چشمگیر میزان ضربان قلب را در موش‌های مبتلا به فشارخون بالا کاهش می‌دهد و همچنین به پایین آوردن میزان کلسترول کمک می‌کند. کارشناسان توصیه می‌کنند یکی از روش‌های مطمئن استفاده از آویشن برای کاهش ضربان قلب جایگزین کردن آن با نمک در مواد خوراکی است.
 

خواص درمانی آویشن

    خواص درمانی آویشن

آویشن درختچه ای کوتاه و پر شاخه است. شاخه های علفی آن پوشیده از برگ هایی در قسمت فوقانی ساقه است. گل های سفید ریز آن به طور چتری و منفرد می رویند. میوه آن فندق چهار قسمتی است. گیاه آویشن گیاهی است علفی با ساقه های کرکدار و سفید از خانواده نعناع (Lamiasceae) که سرشاخه های گل دار و برگ، آن قابل استفاده می باشد. 

● موارد استفاده دم کرده آن به هضم غذا کمک می نماید و ضد سرفه و خلط آور است و در برونشیت، سیاه سرفه و التهاب دستگاه تنفس فوقانی استفاده می گردد. 

● آثار فارماکولوژیک اثر ضد سرفه و خلط آور و ضد اسپاسم این گیاه در مطالعات بر روی حیوانات از عمده ترین آثار آن بوده اند. ضد عفونی کننده، هاضم غذا، ضد سرفه، ضدبو، ضد تشنج، غذا.جوشانده این گیاه در درمان پیچش روده و اسهال موثر است. 

آویشن عامل تصفیه کننده خوبی بوده و در درمان بی خوابی و امراض جهاز هاضمه مفید است. اگر ۵ تا ۱۰ گرم اویشن را در یک لیتر آبجوش دم کرده و با کمی عسل به بیماران مبتلا به تنگی نفس و کلیه و مثانه و درد مفاصل و سیاتیک موثر واقع خواهد شد. آویشن ضد تشنج وضد صرع و ضد نفخ هم است و برای تقویت بینایی و معده مفید است. 

برای جلوگیری از ریزش مو ۲۰ گرم اویشن را در یک لیتر آب جوشانده آن را هرچند روز یک بار به سر بمالید. ضمنا در خوردن اویشن نباید زیاده روی کرد زیرا باعث بروز آلبومین در ادرار می شود. مواد موثره آویشن باغی خلط آور بوده و برای معالجه سرفه مورد استفاده قرار می گیرد. از تنتور و عصاره های الکلی پیکررویشی این گیاه برای معالجه سرفه، گلودرد، برونشیت و آسم استفاده فراوان می شود. 

● مقدار مصرف ۱۱- ۴ گرم به صورت دم کرده ۳ بار در روز 

● منع مصرف و عوارض جانبی از مصرف روغن فرار آویشن به صورت خوراکی باید خود داری کرد و فقط به صورت استعمال خارجی کاربرد دارد و علایم مسمومیت با این گیاه و با روغن فرار آن تهوع، استفراغ، درد معده، سرگیجی و در نهایت تشنج، اغما و کلاپس قلبی تنفسی است.

بیندیش؟

دعای اولین روز ماه مبارک رمضان

●●●●●●●●●●●●●●●●●●● دعای اولین روز ماه مبارک رمضان ●●●●●●●●●●●●●●●●●●

«اللَّهُمَّ اجْعَلْ صِیَامِی فِیهِ صِیَامَ الصَّائِمِینَ وَ قِیَامِی فِیهِ قِیَامَ الْقَائِمِینَ وَ نَبِّهْنِی فِیهِ عَنْ نَوْمَةِ الْغَافِلِینَ وَ هَبْ لِی جُرْمِی فِیهِ یَا إِلَهَ الْعَالَمِینَ وَ اعْفُ عَنِّی یَا عَافِیاً عَنِ الْمُجْرِمِینَ» 
- خدایا روزه مرا در این روز مانند روزه روزه‌‏داران حقیقی قرار ده و اقامه نمازم را مانند نمازگزاران واقعی مقرر فرما و مرا از خواب غافلان، هوشیار ساز و در این روز جرم و گناهم را ببخش‌ ای خدای عالمیان و زشتی‏‌هایم را عفو فرما‌ ای عفوکننده از گناهکاران عالم.

تغذیه در ماه رمضان

 سیستم غذایی در ماه مبارک رمضان

روش صحیح تغذیه در ماه رمضان یکی از موارد مهمی است که لازم است مورد توجه قرار گیرد تا از عوارض جسمی و یا عصبی جلوگیری شود. در غیر اینصورت ممکن است عوارضی حاصل شود که یا روزه گرفتن را عامل آنها محسوب کنند و یا اثرات آن باعث عدم تداوم روزه گرفتن گردد.

بطور کلی چهار فاکتور در تغذیه در ماه رمضان باید مورد توجه قرار گیرد که عبارت اند از: 

الف- زمان غذا خوردن، ب- میزان غذا خوردن، پ – چگونه غذا خوردن، ت- انتخاب نوع غذا.

 

الف-تغذیه در ماه رمضان- زمان غذا خوردن:

در ماه مبارک رمضان زمان غذا خوردن اصلی سه مرحلة سحر، افطار و شام می باشد که لازم است کاملاً از هم مجزا باشند. دو زمان سحر و افطار تقریباً مشخص شده است. در سحر لازم است که طوری برنامه ریزی شود که علاوه بر زمان کافی برای ذکر و دعا و عبادت زمان کافی برای غذا خوردن در نظر گرفته شده باشد. یکی از موارد اشتباه غذایی در این مرحله تسریع در غذا خوردن در وقت سحر است که اثرش بعد از چند روز روزه گرفتن در سیستم گوارش خواهد بود مثل سنگینی معده، عدم مراحل هضم طبیعی غذا در طول روز، ترشی معده و در ادامه به ناراحتی های معده و روده دچار خواهند شد.

 

نکته دیگر در مورد تغذیه در ماه رمضان این است که باید به زمان صرف افطار و شام توجه داشت.نبایستی بدون درنظر داشتن حجم غذای خورده شده در افطار وارد مرحله شام خوردن شد. صرف افطار می بایست در اولین فرصت ممکن صورت گیرد تا تداخلی با زمان شام خوردن پیش نیاید.فاصله زمانی افطار و شام باید آنقدر باشد که در موقع صرف شام غذای هضم نشده در معده نباشد. زمان شام خوردن هم باید طوری برنامه ریزی شود که تا قبل از خواب زمان کافی برای هضم وجود داشته باشد و نباید با شکم پر به رختخواب رفت.

 

ب- تغذیه در ماه رمضان-میزان غذا خوردن:

یکی دیگر از نکاتی که در مورد تغذیه در ماه رمضان باید به آن توجه کرد میزان غذا خوردن است.یکی از مشکلات در سیستم غذایی بسیاری از افراد این است که حجم غذا تحت کنترل نیست. حجم غذای افطار باید بسیار کم باشد تا قبل از شام خوردن از معده خارج شده و امکان شام خوردن بدون اثر مضر جانبی وجود داشته باشد. حجم شام باید بنحوی کنترل شود تا هم امکان خوردن میوه بعد از شام باشد، نه تنقلات مرسوم بعد از شام بر محتویات معده فشار آورد، نه مشکلی در روند خواب پیش آید، و نه مانعی بر غذا خوردن در وقت سحر حاصل شود.

 

پ- تغذیه در ماه رمضان- چگونه غذا خوردن

یکی از معضلات غذا خوردن خیلی افراد سریع خوردن غذا است که معمولاً یا به دلیل محدودیت زمانی است ویا استرس داشتن در موقع غذا خوردن ویا به رسم عادت. به هر دلیل که باشد تاثیرات مضرش در روی معده بسیار شدید خواهد بود و عواقبی ناگوار به دنبال خواهد داشت. پس در ماه مبارک باید دقت داشت تا تنظیم وقت بصورتی انجام شود تا غذا خوردن در سحر، افطار وشام به تعجیل صورت نگیرد. بنابراین با آرامش غذا خوردن و در شرایط نگرانی ، استرس و ناراحتی غذا نخوردن خیلی در تأمین سلامتی دستگاه گوارش مؤثر است.

 

 ت- تغذیه در ماه رمضان -انتخاب نوع غذا

یکی دیگر از نکات در مورد تغذیه ماه رمضان این است که باید توجه خاصی به نوع غذای مصرفی خود داشته باشید.غذاهایی که ما میخوریم مهمترین فاکتور تعیین کنندة سلامتی و بیماریهای ماست. با کمال تاًسف عوامل متعددی چون عدم اطلاع از مواد غذایی، قدرت هوس در انتخاب، انتخاب غذا در تنوعات مکانی-زمانی، تبلیغات تولید کننده ها، و انتخاب بر اساس قدرت اقتصادی در انتخاب نادرست غذایی ما دخالت دارند.

 

در این مقاله هدف اشاره به مواد اولیه سالم ویا ناسالم موجود در مواد غذایی نیست بلکه مقصد انتخاب غذاهایی است که برای شام ، سحر و افطار مناسب هستند.تغذیه در ماه رمضان باید به گونه ای باشد غذا های انتخاب شده در سحر، افطار، و شام می بایست مواد لازمه ۲۴ ساعته بدن یعنی کربوهیدراتها، چربی، پروتئین، فیبر، ویتامینها، آنزیم ها و مواد معدنی لازم را به بدن برسانند. به عبارت دیگر بجای افزایش حجم در یک وعده غذا ، تاًمین نیازهای غذایی باید بین غذاهای سحر، افطار، و شام تقسیم شوند.

 

نکات تغذیه ایی ماه رمضان در وقت سحر:

موارد زیر در موقع سحری خوردن پیشنهاد میشوند:

-خوردن غذا های اصلی با در نظر گرفتن حجم آن، شرایط جسمی ، سنی، وضعیت های خاص روزه گیر و یا داشتن بیماری اشکال ندارد.

-بایستی از چندین نوع غذای پختنی استفاده کرد.

-یکی از نکاتی که باید در مورد تغذیه در ماه رمضان به آن توجه کرد این است که به جای اینکه معده خود را ازچندین نوع غذای پختنی پر کنید، از میوه جات، سبزی جات، صیفی جات، و نوشیدنی های سالم و چای های گیاهی متعدد که به منظور های مختلفی وجود دارند استفاده کنید.

-جای نوشابه های مضر، قندی، رنگی ودارای مواد نگهدارنده از چای های گیاهی متعدد برای تصفیه خون، جگر، کلیه ها، وشستن معده و روده از مواد نامناسبی که توسط غذاها و خوردنی ها وارد بدن میشوند ویا برای جلو گیری از افزایش کلسترول، قند، چربی، فشار خون و… استفاده نمایید.

 

 حتماً از غذاهای قلیا ساز مثل میوه ها، سبزیجات، صیفی جات، و غلات نیز به همراه غذا استفاده کنید.خوردن و نوشیدن مواد غذایی را که تولید اسید می نمایند کنترل نمایید مثل: انواع گوشت، ماهی و غذاهای دریایی، لبنیات، تخم مرغ، حبوبات، خشکبار، شکر ، روغن ها وسرکه.

غذا ها را خوب بجوید زیرا بزاق قلیایی(تیالین)در اثر خوب جویدن غذا ، حالت اسیدی آن را تبدیل به قلیایی میکند.از خوردن غذا های رنگیزه دار، طعم دهنده دار، دارای مواد نگهدارنده و نیز از غذا های تصفیه شده مثل: آرد سفید، قند، نوشیدنی های شیرین ورنگی، قهوه، پنیر های فرآوری شده، آب میوه های ساختگی، سوسیس و کالباس که عوارض متعدد غیر قابل جبرانی دارند و بعضی نیز باعث خستگی روزانه می شوند پرهیز کنید.

-از خوردن نمک تا حد امکان بپرهیزید.

-یکی دیگر از نکات تغذیه ایی در ماه رمضان این است که از خوردن آب قبل از خوردن سحری خودداری کنید و همچنین از خوردن نوشابه های قند دار نیز در وقت سحر جلوگیری کنید.

نکات تغذیه ایی ماه رمضان در وقت افطار:

به دلایل مختلف غذا های افطار نباید شامل غذا های اصلی، حجیم وسنگین باشد زیرا:

-معده مدتی خالی بوده و نبایستی به یکباره آنرا به فعالیت وادا شت.

-باید معده آمادگی پذیرش شام را داشته با شد.

-ابتدا با مقداری آب گرم و خرما، خوردن را آغاز کنید.

-خوردن مقداری کمی آش بدون حبوبات توصیه می شود.

-از غذا های بدون چربی در افطار استفاده نمایید.

-از خوردن آجیل جات، بستنی، چیبس، گوشت جات، پنیر، ماست وشیر پر چرب در افطار بپرهیزید.

-در خوردن شیرینی جات در موقع افطار افراط نکنید از قند های ساده بجای قند های مرکب استفاده کنید تا بتوا نید به میزان لازم شام صرف کنید.

-در خوردن نوشیدنی اصراف نکنید زیرا مانع شام خوردن خواهد شد.

 نکات تغذیه ایی ماه رمضان در وقت شام:

همانطور که گفته شد سعی کنید بین افطار و شام فاصله کوتاه باشد.

-قبل از شام آب میل نکنید.

-اگر حجم غذا ی شام بیش از حد باشد، هم خواب را تحت تاًثیر قرار میدهد ، هم مانع خوردن غذادر سحر خواهد شد و هم تکرار آن باعث سوء هاضمه و بروز بیماری های گوارشی خواهد شد.

-حجم شام باید آنقدر کنترل شده باشد که جلو خوردن میوه جات را نگیرد.

-اگر بعد از شام قصد خوردن تنقلات را دارید، از قبل میزان شام را کنترل نمایید.

-آنچه در مورد خوردن سحری قابل ملاحظه است ، در مورد شام هم صادق است.

 

رمضان یعنی چه و چرا روزه می گیریم ؟

الف) رمضان نام یکی از ماه‏های قمری است و معنای لغوی آن سوزانیدن است پیامبر فرمودند نام این ماه رمضانگذاشته شده زیرا گناهان را می‏سوزاند یکی از نام‏های خداوند نیز رمضان است. در این ماه قرآن وانجیل و تورات وزبور نازل شده‏اند و یکی از چهار ماهی است که خداوند جنگ را در آن حرام فرموده (مگر جنبه دفاع داشتهباشد).
ب ) قرآن می‏فرماید: «ما روزه را بر شما واجب کردیم همانگونه که بر پیروان ادیان» گذشته واجب نمودیم تا متقیگردید»، (بقره) پس فلسفه اصلی وجوب روزه تقویت تقوای الهی و ایجاد رابطه بین بنده و خالق است.
ج ) معنای این که ماه رمضان ماه میهمانی خدا است. این است که خداوند بندگان خود را در این ماه پذیراییمی‏نماید و پذیرایی خداوند عبارت است از برکت، رحمت، مغفرت، تسبیح حساب کردن نفس کشیدن، عبادتحساب کردن خواب، قبول نمودن اعمال استجابت دعا و… که همگی از روایات فهمیده می‏شوند، (ترجمه میزان‏الحکمه،ج ۵، ص ۲۱۳۰).
برای آگاهی بیشتر به خطبه شعبانیه پیامبر اکرم(ص) رجوع کنید.

 

فضائل ماه رمضان

فضائل ماه رمضان

گرچه ذکر تمام فضائل ماه مبارک رمضان از حوصله این مقال خارج است؛ ولی پرداختن و ذکر برخی از فضائل آن از نظر قرآن و روایات اسلامی خالی از لطف نیست.

1. برترین ماه سال

ماه مبارک رمضان به جهت نزول قرآن کریم در آن و ویژگی های منحصری که دارد در میان ماه های سال قمری برترین است؛ قرآن کریم می فرماید: «ماه رمضان ماهی است که قرآن برای هدایت انسان ها در آن نازل شده است.»⁽⁶⁾

پیامبر گرامی(ص) درباره ماه رمضان می فرماید: «ای مردم! ماه خدا با برکت و رحمت و مغفرت به شما روی آورد، ماهی که نزد خدا از همه ماه ها برتر و روزهایش بر همه روزها و شب هایش بر همه شب ها و ساعاتش بر همه ساعات برتر است، ماهی است که شما در آن به میهمانی خدا دعوت شده و مورد لطف او قرار گرفته اید، نفس های شما در آن تسبیح و خوابتان در آن عبادت، عملتان در آن مقبول و دعایتان در آن مستجاب است.... بهترین ساعاتی است که خداوند به بندگانش نظر رحمت می کند... .»⁽⁷⁾

2. نزول کتب آسمانی در این ماه

تمام کتب بزرگ آسمانی مانند: قرآن کریم، تورات، انجیل، زبور، صحف در این ماه نازل شده است. حضرت امام صادق(ع) می فرماید: «کل قرآن کریم در ماه رمضان به بیت المعمور نازل شد، سپس در مدت بیست سال بر پیامبر اکرم(ص) و صحف ابراهیم در شب اول ماه رمضان و تورات در روز ششم ماه رمضان، انجیل در روز سیزدهم ماه رمضان و زبور در روز هیجدهم ماه رمضان نازل شد.»⁽⁸⁾

3. توفیق روزه

در ماه رمضان خداوند متعال توفیق روزه داری را به بندگانش داده است؛ «پس هر که ماه [رمضان] را درک کرد، باید روزه بگیرد.»⁽⁹⁾

انسان افزون بر جنبه مادی و جسمی، دارای بُعد معنوی و روحی هم هست و هر کدام در رسیدن به کمال مطلوب خود، برنامه های ویژه را نیاز دارند، یکی از برنامه ها برای تقویت و رشد بُعد معنوی، تقوا و پرهیزگاری است؛ یعنی اگر انسان بخواهد خودش را از جنبه معنوی رشد و پرورش دهد و به طهارت و کمال مطلوب برسد، باید هوای نفس خود را مهار کند و موانع رشد را یکی پس از دیگری بر دارد و خود را سرگرم لذت ها و شهوات جسمی نکند. یکی از اعمالی که در این راستا مؤثر و مفید است روزه داری است، قرآن کریم می فرماید: «... ای افرادی که ایمان آورده اید! روزه بر شما نوشته شد، همان گونه که بر پیشینیان از شما نوشته شده، تا پرهیزگار شوید.»⁽¹⁰⁾

برخی از فواید و فضائل روزه:

الف. تقویت تقوا، پرهیزگاری و

اخلاص؛⁽¹¹⁾ امام صادق(ع) می فرماید: خداوند متعال فرموده: «روزه از من است و پاداش آن را من می دهم.»⁽¹²⁾

حضرت فاطمه(س) می فرماید: «خداوند روزه را برای استواری اخلاص، واجب فرمود.»⁽¹³⁾

ب. مانع عذاب های دنیوی و اخروی:

امام علی(ع) می فرماید: «روزه روده را باریک می کند گوشت را می ریزد و از گرمای سوزان دوزخ دور می گرداند.»⁽¹⁴⁾

پیامبر اکرم(ص) می فرماید: «روزه سپری در برابر آتش است.»⁽¹⁵⁾

ج. آرامش روان و جسم:

روزه داری روح و روان و قلب و دل و نیز جسم را آرامش داده و باعث سلامتی روح و تندرستی جسم می شود.

پیامبر اکرم(ص) می فرماید: «روزه بگیرید تا سالم بمانید.»

باز می فرماید: «معده خانه تمام دردها و امساک [روزه [بالاترین داروهاست.»⁽¹⁶⁾

حضرت امام باقر(ع) می فرماید: «روزه و حج آرام بخش دلهاست.»⁽¹⁷⁾

حضرت علی(ع) می فرماید: «خداوند بندگان مؤمن خود را به وسیله نمازها و زکات و حدیث در روزه داری روزه های واجب [رمضان[ برای آرام کردن اعضا و جوارح آنان، خشوع دیدگانش و فروتنی جان هایشان و خضوع دلهایشان حفظ می کنند.»⁽¹⁸⁾

امروزه در علم پزشکی و از نظر بهداشت و تندرستی نیز در جای خود ثابت شده که روزه داری تأثیرهای فراوانی بر آرامش روح و روان و سلامتی جسم و بدن دارد، دفع چربی های مزاحم، تنظیم فشار، قند خون، و... نمونه آن است.⁽¹⁹⁾

د. مانع نفوذ شیطان:

امام علی(ع) به پیامبر اکرم(ص) عرض کرد: یا رسول الله! چه چیزی شیطان را از ما دور می کند؟ پیامبرگرامی(ص) فرمود: روزه چهره او را سیاه می کند و صدقه پشت او را می شکند.»⁽²⁰⁾

بنابراین، روزه مانع نفوذ شیطان های جنی و انسی شده و وسوسه های آنان را خنثی می کند.

ه . مساوات بین غنی و فقیر:

انسان روزه دار در هنگام گرسنگی و تشنگی، فقرا و بینوایان را یاد می کند و در نتیجه به کمک آن ها می شتابد. حضرت امام حسن عسگری(ع) درباره علت وجوب روزه می فرماید: «تا توانگر درد گرسنگی را بچشد و در نتیجه به نیازمند کمک کند.»⁽²¹⁾

و. احیاء فضائل اخلاقی

حضرت امام رضا(ع) درباره علت وجوب روزه می فرماید: «تا مردم رنج گرسنگی و تشنگی را بچشند و به نیازمندی خود در آخرت پی ببرند و روزه دار بر اثر گرسنگی و تشنگی خاشع، متواضع و فروتن، مأجور، طالب رضا و ثواب خدا و عارف و صابر باشد و بدین سبب مستحق ثواب شود،... روزه موجب خودداری از شهوات است، نیز تا روزه در دنیا نصیحت گر آنان باشد و ایشان را در راه انجام تکالیفشان رام و ورزیده کند و راهنمای آنان در رسیدن به اجر باشد و به اندازه سختی، تشنگی و گرسنگی که نیازمندان و مستمندان در دنیا می چشند پی ببرند و در نتیجه، حقوقی که خداوند در دارایی هایشان واجب فرموده است، به ایشان بپردازند... .»⁽²²⁾

و... .

4. وجود شب قدر در این ماه

شب قدر از شب هایی که برتر از هزار ماه است و فرشتگان در این شب به اذن خدا فرود می آیند و جمیع مقدرات بندگان را در طول سال تعیین می کنند⁽²³⁾ و وجود این شب در این ماه مبارک نعمت و موهبتی الهی بر امت پیامبر گرامی اسلام(ص) است و مقدرات یک سال انسان ها (حیات، مرگ، رزق و...) براساس لیاقت ها و زمینه هایی که خود آنها به وجود آورده اند تعیین می شود و انسان در چنین شبی با تفکر و تدبر می تواند به خود آید و اعمال یک سال خود را ارزیابی کند و با فراهم آوردن زمینه مناسب بهترین سرنوشت را برای خود رقم زند.⁽²⁴⁾

حضرت امام صادق(ع) می فرماید: «تقدیر مقدرات در شب نوزدهم و تحکیم آن در شب بیست و یکم و امضاء آن در شب بیست و سوم است.»⁽²⁵⁾

5. بهار قرآن

نظر به این که قرآن کریم در ماه مبارک رمضان نازل شده و تلاوت آیات آن در این ماه فضیلت بسیاری دارد، در روایات اسلامی، از ماه رمضان به عنوان بهار قرآن یاد شده است؛ چنان که حضرت امام باقر(ع) می فرماید: «هر چیزی بهاری دارد و بهار قرآن ماه رمضان است.»⁽²⁶⁾

یک نکته!

بدیهی است فضائل و ثواب هایی که برای ماه مبارک رمضان و روزه داری ذکر شده و به برخی از آن ها اشاره شد، از آنِ کسانی است که حقیقت آن را درک کنند و به محتوای آن عمل و در گفتار و کردار به کار گیرند و به آن ها جامه عمل بپوشانند. چنان در روایات اسلامی برای روزه داری آدابی ذکر شده و کسانی که صرفاً تلاوت قرآن می کنند، ولی به آیات و احکام آن عمل نمی کنند و یا آن که از روزه داری تنها رنج گرسنگی و تشنگی را می کشند و بوسیله گناه، تأثیر روزه را از بین می برند و ماه مبارک رمضان و فضای معنوی آن تأثیری بر اشخاصی بر جای نمی گذارد، مورد نکوهش قرار گرفته اند.

چنان که پیامبر اکرم(ص) به زنی که با زبان روزه کنیز خود را دشنام می داد فرمود: چگونه روزه داری و حال آن که کنیزت را دشنام می دهی؟! روزه فقط خودداری از خوردن و آشامیدن نیست، بلکه خداوند آن را علاوه بر این دو، مانع کارها و سخنان زشت که روزه را بی اثر می کنند قرار داده است، چه اندکند روزه داران و چه بسیارند کسانی که گرسنگی می کشند.»⁽²⁷⁾

حضرت امام سجاد(ع) در دعای حلول ماه رمضان به درگاه خداوند عرض می کند: به وسیله روزه این ماه یاریمان ده تا اندام های خود را از معاصی تو نگه داریم و آن ها را به کارهایی گیریم که خشنودی تو را فراهم آورد، تا با گوش هایمان سخنان بیهوده نشنویم و با چشمانمان به لهو و لعب نشتابیم و تا دستمانمان را به سوی حرام نگشاییم و با پاهایمان به سوی آن چه منع شده ره نسپاریم و تا شکمهایمان جز آن چه را تو حلال کرده ای در خود جای ندهد و زبان هایمان جز به آن چه تو خبر داده ای و بیان فرموده ای گویا نشود... .»⁽²⁸⁾

بنابراین، در ماه مبارک باید تمام اعضا و جوارح را از حرام دور نگه داشت و با اخلاص، توکل و توسل از اهل بیت(ع) و عمل به دستورها و احکام قرآن کریم و دوری از گناهان، انجام توبه نصوح و واقعی، عبادت، شب زنده داری، درک فضیلت شب قدر و... فضیلت ماه مبارک رمضان را درک کرد و از آن در راستای رسیدن به کمال حرکت کرد و باید در این ماه به گونه ای خودسازی کرد که با اتمام ماه مبارک تأثیر و فواید آن در روح و جان افراد باقی باشد و اثر آن تا ماه رمضان سال بعد ماندگار باشد.

تصاویر وسایل پیامبر و اهل بیت در موزه های مختلف دنیا

مجموعه : تصاویر مذهبی

سلام به اعضای گروه این مطلب رو که میبینید با استفاده از مطالب سایت های موزه های مختلف جهان از جمله مصر و ترکیه و .. جمع آوری شده که البته من از صحت اشیا ی که عکس های آنرا بعدا مشاهده میکنید دقیقا مطمئن نیستم ولی دیدن آنرا خالی از لطف نمیدانم البته چه صحیح و چه نا صحیح این وسایل جز گنجینه های این موزه ها است البته شبیه به این اشیا نیز در موزه آستان قدس در حرم مطهر امام رضا ع نیز موجود است مانند سکه ولایت عهدی آنحضرت که قدمت زیادی دارد و از زمان آنحضرت باقی مانده و یا سنگ قبر شریف که اولین سنگ قبر مطهر امام رضا ع است در هر صورت اگر مطلب قابل توجهی در این زمینه البته معتبر دارید حتما در قسمت نظرات بنویسید با تشکر

 نامه ای از حضرت رسول به مقوقس پادشاه مصر.

پرچم منسوب به پیامبر

عمامه پیامبر

عکس محل مقدسی که مکان قرار گرفتن وسایل متبرکه ی حضرت رسول ص )در موزه مصر است

ضریحی بر مکان پیراهن مقدس پیامبر اکرم
 

صندوق شریفی که لباس حضرت محمد در آن نگهداری میشود

پیراهن شریف و مقدس منسوب به حضرت پیامبر

ظرف های گرانبها و مقدسی که محل قرار گرفتن موی پیامبر است

ظرفی که یکی از دندانهای مبارک حضرت که در جنگ احد شکسته شده نگهداری میشود

نعلین مقدس آنحضرت

عمامه ی حضرت رسول وعبا وعصای آنحضرت

کفش مقدس باقیمانده بر صخره ای در سرزمین بیت المقدس که اعتقاد دارند در شب معراج بر پای آنحضرت بوده

 

وسایلی که حضرت با آن وضو میگرفتند

سنگی که متعقدند ان حضرت برآن تیمم میکرده است

خاتم انگشتری آنحضرت که بر آن نام حضرت بخط کوفی قدیم نقش بسته است

نامه منسوب به آنحضرت که به پادشاه روم فرستاده شده است ممهور به مهر حضرت

نامه آنحضرت به مقوقس پادشاه أقباط

نامه ی حضرت محمد به منذر بن ساوی حاكم منطقه ی الأحسا

نامه ی رسول الله به حارث بن أبو شامیر الغسانی

شمشیرمقدس منسوب به رسول الله صلى الله علیه وسلم

سیف رسول الله طوله 100 سانتی متر که وزن خود شمشیر و قابش 930 گرم است

قسمتی از در کعبه در زمان آنحضرت

اولین پوشش قبر رسول الله که در موزه استامبول است این پوشش متعلق به زمان سلطان احمد اول است

یکی از پوشش های قدیمی قبر آنحضرت منقوش به نام مقدس آنحضرت و آیات قرآن

صفحه ای مقدس که بر قبر آنحضرت گذاشته میشده

صفحه ای دیگر که بروی قبر آنحضرت گذاشته میشده

ظرف مقدسی که تربت اصلی و مقدس حضرت در آن نگهداری میشود

ظرفی که حاوی تربت شریف نبوی است

ظرف گلابی که با آن قبر مطهر را شستشو میدادند

(( متعلقات حضرت فاطمة الزهراء ))

عبای مقدس السیدة فاطمة الزهراء بنت رسول الله

قمیص حضرت زهرا سلام الله علیها

لباس های که منسوب به شب زفاف حضرت زهرامیباشد

(( متعلقات امام حسین (ع) ))

پیراهن عربی منسوب به حضرت سیدالشهدا

پیراهنی کهنه منسوب به حضرت ابا عبدالله الحسین

آیاتی از سوره مسد در قصر طوپ قپو، استامبول متعلق به زمان پیامبر

آیات سوره قدر بروی جلد چرمی منسوب به زمان پیامبر در همان موزه

آیات سوره تکاثر مانند بال

روز جهانی محیط زیست

روز جهانی محیط زیست (مخفف انگلیسی: WED) روزی است که از سوی سازمان ملل برای افزایش آگاهی مردم برای نگهداری محیط زیست و تحریک سیاستمداران به گرفتن تصمیماتی برای رویارویی با تخریب محیط زیست و گونه‌های زیستی‌جانوری، به‌عنوان روز میحط زیست انتخاب شده‌است. تاریخچه روز جهانی محیط زیست به سال 1972 یعنی 36 سال پیش بر می‌گردد. در آن سال برای اولین بار، سازمان ملل متحد کنفرانسی را با موضوع انسان و محیط زیست در شهر استکهلم سوئد برگزار کرد. همزمان با برپایی این کنفرانس مجمع عمومی سازمان ملل قطعنامه‌ای را تصویب کرد که منجر به تشکیل UNEP ( برنامه محیط زیست سازمان ملل ) شد. هم اکنون 36 سال است که UNEP در سراسر جهان مراسم ویژه‌ای را به مناسبت این روز برگزار می‌نماید. مراسم این روز می‌تواند به اشکال مختلف باشد مثل راهپیمایی‌های خیابانی ، همایش‌های دوچرخه سواری، نمایش ، مسابقات نقاشی و مقاله نویسی در مدارس ، درختکاری ،فعالیت‌های مربوط به بازیافت ، پاکسازی و... . هدف از برگزاری چنین مراسمی جلب توجه عمومی به مسایلی است که محیط زیست را آلوده می‌سازد. هر سال نیز یکی از مسایلی که شدیداً محیط زیست را تهدید می کند به عنوان موضوع این روز انتخاب می شود.

هدف UNEP از برگزاری چنین مراسمی عبارت است از :

1- بخشیدن چهره ای انسانی به مسایل زیست محیطی

2- توانمند سازی مردم برای تبدیل شدن به فعالانی در زمینه توسعه پایدار و متوازن

3- ارتقا این بینش عموم که جوامع در تغییر دیدگاه‌ها و در خصوص مسئله محیط زیست نقش محوری و اساسی ایفا می‌نمایند

4- ترویج مشارکت با هدف اطمینان از برخورداری همه ملتها از آینده‌ای امن‌تر و سعادتمندانه‌تر

60 راهی که می‌توان روز محیط زیست را در سطوح مختلف جشن گرفت عبارتند از :

1.اهدا جایزه برای فعالیتهای زیست محیطی

2.بازیافت مواد به شکل ساخت آثار هنری

3.برپا کردن حراج به نفع یک پروژه زیست محیطی

4.برنامه‌های آگاه‌سازی

5.مسابقات/همایش‌های دوچرخه سواری

6.اعلام عمومی خدمات زیست محیطی از طریق رادیو و تلویزیون

7.استفاده چند نفر با هم از ماشین شخصی یک نفر به جای وجود تعداد زیادی ماشین تک سرنشین

8.حمایت از افراد نامدار در زمینه محیط زیست

9.مراسم پاکسازی

10.مسابقات نقاشی ، پوستر ، مقاله نویسی،شعر و...

11.کنفرانسهای زیست محیطی

12.بحث‌های گروهی

13.پخش جزوه، بروشور و پوستر

14.برنامه های آموزشی زیست محیطی در مدارس

15.ایجاد ساختارهای دولتی درارتباط بامدیریت محیط زیست

16.گردش در محیط‌های طبیعی

17.نمایشگاه ها

18.بازارها

19.جشنواره فیلمهای زیست محیطی

20.نماهنگ‌های سبز

21.راهکارهایی برای انجام فعالیت‌های حفظ محیط زیست در جامعه

22.نصب پلاکاردهایی در نقاط اصلی شهر

23.مشارکت بخش‌های مختلف ( NGOها، وزارتخانه های محیط زیست، گروه‌های جوانان، اشخاص مهم و گروه‌های تجاری)

24.ملحق شدن به یک گروه زیست محیطی

25.پاکیزه نگاه داشتن محله

26.به پا کردن یک برنامه عمومی زیست محیطی

27.آگاه شدن از حقوق زیست محیطی‌تان

28.آغاز سیاستهای زیست محیطی دولت، انتشارکتابها و یا گزارشات

29.مصاحبه ها یا برنامه های تلویزیونی، مقالات در روزنامه ها

30.ایجاد شبکه

31.حفظ دائم پاکیزگی محیط

32.سازماندهی یک برنامه خاص

33.رژه یا اجتماعات مردمی

34.اجرای برنامه های تاتر یا شعر

35.کالاهای تبلیغاتی در ارتباط با موضوع امسال از قبیل تی‌شرت، کلاه، نشان کتاب و...

36. اجرای برنامه های عروسکی برای کودکان در ارتباط با پیامهای زیست محیطی

37. تستهایی در ارتباط با موضوع امسال برای مدارس، گروه های جوانان ، کارمندان و ...

38.برگزاری مسابقات رالی

39.تصویب کنوانسیونهای زیست محیطی بین‌المللی

40.بازیافت

41.بازسازی زیستگاه های طبیعی

42.تعمیر وسایل جهت استفاده از آنها

43.استفاده مجدد از وسایل

44.صرفه جویی در مصرف کاغذ

45.برگزاری سمینارها

46.امضای کنوانسیونهای زیست محیطی بین‌المللی

47.تفکیک زباله ها

48.جذب حمایتهای مالی از بخش خصوصی برای فعالیت‌های زیست محیطی 49.سمپوزیوم

50.درختکاری

51.استفاده از شیوه‌های پایدار حمل و تقل مثل پیاده روی، دوچرخه سواری، ... 52.اعلام دغدغه های زیست محیطی خود

53.فعالیت داوطلبانه در سازمانهایی که کار زیست محیطی انجام می دهند 54.برگزاری کارگاه ها

55.نوشتن نمایشنامه، شعر

56.نوشتن نامه به مسئولان شهریتان، نمایندگان مجلس، دولتمردان و روزنامه ها

57.نشان دادن علاقه های زیست محیطی‌تان

58.فعالیت های انجام شده به سرپرستی جوانان

59.پیوستن به یک گروه زیست محیطی

60.وارد نکردن هیچ ماده آلوده کننده ای به فضا

رحلت امام خمینی (ره) بر عموم مردم شریف ایران و جهان اسلام تسلیت باد

 

سالگرد ارتحال امام خمینی (ره)

سالگرد ارتحال امام خمینی (ره)

سید روح‌الله مصطفوی ملقب به امام خمینی رهبر انقلاب اسلامی و بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران بودند که در 14 خرداد سال 1368 رحلت نمودند.

امام خمینی در روز بيستم جمادى الثانى 1320 هجرى قمرى مطابق با 30 شهريـور 1281 هجرى شمسى ( 24 سپتامپر 1902 ميلادى) در شهرستان خمين از توابع استان مركزى ايران در خانواده اى اهل علـم و هجرت و جهاد پـاى بـر خـاكدان طبيعت نهاد و در 14 خرداد سال 1368 هجری شمسی به ملکوت اعی پیوست.

 

مروری کوتاه بر وقایع زندگی امام خمینی(ره)
امام خمینی (ره) پس از درگذشت حضرت آیت الله بروجردی به مخالفت با سیاست های طاغوت برخاست و در قیام 15 خرداد 1342 دستگیر و روانه تهران و زندانی گردید، پس از مدتی آزاد و به شهر مقدس قم مراجعت نمود. در قضیه تصویب کاپیتولاسیون (مصونیت مجرمین آمریکائی در ایران) با سخنرانی مهم و آتشین در مسجد اعظم قم دستگیر و به ترکیه و سپس به عراق تبعید گردید. 

امام خمینی (ره) در سال های اقامت در عراق همچنان رهبری مبارزه با رژیم پهلوی را به عهده داشته و در سال 1357 با هماهنگی رژیم پهلوی به رژیم بعث عراق، ایشان ناگزیر از خروج از عراق شده و با عزیمت به پاریس مبارزه و انقلاب ،امام را وارد مرحله اساسی نمود.
با اقامت امام خمینی (ره) در پاریس و انعکاس سخنان و نقطه نظرات ایشان در رسانه های غربی رژیم پهلوی در ضعف و انزوا قرار گرفته و با رهبری هوشمندانه و دقیق ایشان انقلاب اسلامی مردم ایران با خروج شاه و خانواده سلطنتی از ایران به روزهای اوج خود نزدیک گردید.

امام خمینی در سن 87 سالگی به ملکوت اعی پیوست. 

با مراجعت رهبر فقید ایران در 12 بهمن 1357 و هدایت انقلاب از نزدیک، صبح پیروزی در 22 بهمن ماه 1357 دمید و مردم ایران شاهد پیروزی را در آغوش گرفته بود.
با انحلال رژیم سلطنتی و پایان حکومت 57 ساله و ستمکارانه پهلوی، امام خمینی (ره) جمهوری اسلامی ایران را با آرای قاطع مردم بنیان نهاد. از 22 بهمن 1357 تا 14 خرداد 1368 حضرت امام همچنان رهبری انقلاب را به دوش کشیده و انقلاب و کشور را در حوادث خطرناکی و توطئه های گوناگون و جنگ 8 ساله تحمیلی عراق و تحریم ها به سلامت و به خوبی رهبری نمودند. 

رحلت امام خمینی (ره)

امام خمينى هـدفها و آرمانها و هـر آنچه را كه مـى بايــست ابـلاغ كنـد ، گفته بـود و در عمـل نيز تـمام هستيـش را بـراى تحقق هـمان هـدفها بـكار گرفته بـود. اينك در آستـانه نيمه خـرداد سـال 1368 خـود را آماده ملاقات عزيزى مى كرد كه تمام عمرش را براى جلب رضاى او صرف كرده بـود و قامتش جز در بـرابـر او ، در مـقابل هيچ قدرتى خـم نشده ، و چشـمانش جز براى او گريه نكرده بـود. 

سروده هاى عارفانه اش همه حاكى از درد فـراق و بيان عطـش لحظه وصال محبوب بـود. و اينك ايـن لحظه شكـوهمنـد بـراى او ، و جانــكاه و تحمل ناپذير بـراى پيروانـش ، فـرا مـى رسيد. او خـود در وصيتنامه اش نـوشـته است : با دلى آرام و قلبـى مطمئن و روحى شاد و ضميرى اميدوار به فضل خدا از خدمت خـواهران و برادران مرخص و به سـوى جايگاه ابــدى سفر مى كنـم و به دعاى خير شما احتياج مبرم دارم و از خداى رحمن و رحيـم مى خـواهـم كه عذرم را در كوتاهى خدمت و قصـور و تقصير بپذيـرد و از مـلت امـيدوارم كه عذرم را در كـوتاهى ها و قصـور و تقصيـرها بـپذيـرنـد و بـا قــدرت و تصميـم و اراده بــه پيش بروند.

 

شگفت آنكه امام خمينـى در يكـى از غزلياتـش كه چنـد سال قبل از رحلت سروده است :

انتظار فرج از نيمه خرداد كشم             سالها مى گذرد حادثه ها مى آيد 

ساعت 20 / 22 بعداز ظهر روز شنبه سيزدهـم خـرداد ماه سـال 1368 لحظه وصال بـود. قــلبـى از كار ايستـاد كه ميليـونها قلــب را بـه نور خدا و معنـويت احـيا كرده بـود. بــه وسيله دوربين مخفـى اى كه تـوسط دوستان امــام در بيمارستان نصب شده بـود روزهاى بيمارى و جريان عمل و لحظه لقاى حق ضبط شده است. وقتى كه گوشه هايـى از حالات معنوى و آرامـش امام در ايـن ايـام از تلويزيون پخـش شـد غوغايى در دلها بر افكند كه وصف آن جــز با بودن در آن فضا ممكـن نيست. لبها دائمـا به ذكـر خـدا در حـركت بود. 

مراسم تشییع پیکر امام خمینی (ره) 

در آخرين شب زندگى و در حالى كه چند عمل جراحى سخت و طولانى درسن 87 سالگى تحمل كرده بود و در حاليكه چنديـن سرم به دستهاى مباركـش وصل بـود نافله شب مى خـواند و قـرآن تلاوت مـى كرد. در ساعات آخر ، طمانينه و آرامشى ملكـوتـى داشـت و مـرتبا شـهادت بـه وحـدانيت خـدا و رسالت پيـامبـر اكرم (ص) را زمـزمه مـى كـرد و بـا چنيـن حــالتى بـود كه روحـش به ملكـوت اعلى پرواز كرد. وقتى كه خبر رحلت امــام منتشر شـد ، گـويـى زلزله اى عظيـم رخ داده است ، بغضها تـركيـد و سرتاسر ايران و همـه كانـونهايـى كـه در جـهان بـا نام و پيام امام خمينـى آشـنا بـودنـد يــكپارچه گـريستند و بـر سر و سينه زدنـد. هيچ قلـم و بيـانـى قـادر نيست ابعاد حـادثه را و امواج احساسات غير قابل كنترل مردم را در آن روزها تـوصيف كند.

روز جهانی بدون دخانیات

روز سلامت

امروز را روز جهانی بدون دخانیات نامیده اند. امروز، سمبلی است برای همه مردم دنیا، تا دست کم در این روز از سیگار و دود کناره بگیرند وبه جای دودِ کشنده و مسموم سیگار، زندگی، شادابی و سلامت را به یکدیگر هدیه کنند. امیدواریم امروز همه سیگارها خاموش شود تا بتوان با خیالی آسوده نفس کشید و به جای سرفه های پی درپی در هوای دودآلود، در هوای پاک و سالم، با نفس هایی عمیقْ شادی، نشاط و تازگی را در اعماق روح احساس کرد. بی شک امروز بهتر می توان اندیشید، می توان از خود پرسیدآیا سیگار هم نشین مناسبی است؟ امروز می تواند آغازی برای یک پایان باشد؛ پایان دود و آغاز یک زندگی سالم و پرنشاط.

تفریحی مرگ آفرین

دخانیات جمع «دخان» است و دخان را در لغت «دود» معنا کرده اند. سیگار، راه تاریکی است که پایانی جز مرگ ندارد. سیگار، کشنده ترین وسیله به ظاهر تفریحی به شمار می آید که به دست انسان ساخته شده و تاکنون افراد بسیاری را به گرداب هراس انگیز مرگ کشانده است. چنان که بررسی ها نشان داده، سیگار سالانه چهار میلیون نفر را به کام مرگ فرو می برد. اکنون با گذشت زمانی چند از پدید آمدن و گسترش این گونه مواد افیونی، از عواقب ناگوار از جمله بیماری های بسیار و خطرناکِ ناشی از آن پرده برداشته شد. از همین رو، خوش بختانه این عادت ناپسند و بلای هستی سوز، در کل جمعیت جهان روبه کاهش نهاده است.

دخانیات در کشورهای توسعه یافته

کشورهای پیشرفته، خود به ضرورت کنترل استعمال دخانیات پی برده اند و برنامه های جامعی برای کنترل این پدیده و محدود سازی تولید محصولات دخانی به اجرا درآورده اند. درمانگاه های بسیاری برای ترک سیگار ایجاد کرده اند، برمالیات سالانه محصولات دخانیات، به مقدار بسیار افزوده اند و هرگونه تبلیغات مستقیم و غیرمستقیم دخانیات را محدود ساخته اند. آن ها اکنون به بهانه های گوناگون، در حال انتقال کارخانه های خود به کشورهای در حال توسعه می باشند. در این میان، کشور جوان ما نیز در خطر گسترش هولناک صنایع دخانی است. از این رو، بیداری و هوشیاری مردم و دولت مردان ما را می طلبد تا میهن پاک و سالممان، ایران اسلامی، بازار تولید و مصرف کالاهای سیاه آنان نشود. بیش از نیمی از جمعیت کشور ما را، گروه سنی جوانان و نوجوانان تشکیل می دهند و از آن جا که در این سنین، گرایش به دخانیات بسیار چشم گیرتر است، شایسته است با آگاهی و هشدار به جوانان و نوجوانان، آنان را از خطرات هولناک این پدیده شوم آگاه کنیم.

خانواده و گرایش به دخانیات

در محیط گرم وصمیمی خانواده ای که در آن، روابط خوب و دوستانه ای حاکم است، معمولاً کودکانی سالم، با شخصیتی مثبت و فعال پرورش می یابند که به روشنی می توان بازتاب عشق و علاقه خانوادگی را در اعتماد به نفس، موفقیت ها و رفتارهای شایسته آنان دید. درم مقابل، نبود گذشت و دوراندیشی، اختلافات خانوادگی، کانون سرد و گاه از هم پاشیدن خانواده و هرگونه سهل انگاری و بی توجهی والدین در تعلیم و تربیت فرزند، محبت های افراطی و یا سخت گیری های بیش از حد، فرزندان را دچار نوعی بی هدفی و سرگردانی می کند. از همین رو، گاه برای آرامش فکر، فرار از تنهایی، وقت گذرانی و صرف نیروی اضافی خویشتن، به سوی فعالیت ها و رفتارهای نابهنجاری چون سیگار کشیدن و سایر موادمخدر می رود.

گروه هم سالان و گرایش به دخانیات

پس از خانواده، گروه هم سالان، دومین عامل اثرگذار در رفتارهای افراد است، چنان که با افزایش نفوذ آنها، که در دوران بلوغ به اوج خود می رسد، نفوذ والدین رو به کاهش می رود. آنان ترجیح می دهند بیش تر اوقات خود را با همسالانشان بگذرانند. اغلب در موضوعی خاص مثل روی آوردن به دخانیات، هم داستان می شوند و بر رفتار و شخصیت اجتماعی یکدیگر تأثیر نیرومندی می گذارند. بنابراین، پسندیده است که با دلایل منطقی و خردپسند، از آنان بخواهیم دوستان خود را از خانواده هایی انتخاب کنند که درباره آن ها شناخت داریم و ازاین طریق، آنان را درانتخاب دوست یاری رسانیم، بدون آن که خواسته خود را به آنان تحمیل کنیم.

چرا جوانان سیگار می کشند؟

در برخی از جوانان، شروع مصرف سیگار، معمولاً با آغاز دوره استقلال آنان همراه است. برخی از آن ها، مصرف سیگار را نماد بزرگی، آقایی وبلوغ می دانند و برای این که به دیگران ثابت کنند که بزرگ شده اند، به سوی آن می روند. عده ای هم علت سیگارکشیدن خود را، بیکاری و یک نواختی زندگی یاد می کنند. بعضی هم برای غلبه بر کم رویی سیگار می کشند. متأسفانه در شماری از آن ها، سیگار کشیدن، به صورت یک اعتیاد باقی می ماند و چون فکر می کنند اثر آرام کننده دارد، در هر مشکلی و گاه بی دلیل، به مصرف سیگار پناه می برند و به خیال خود آرام می شوند.

استعمال دخانیات، ظلم آشکار

روزانه، میلیون ها سیگار دود می شود و عوارض جسمی و روانی بسیاری برای خود شخص، خانواده و اطرافیان او پدید می آورد، از سلامت جامعه می کاهد و بر آلودگی هوا می افزاید. در این میان،کودکان، مهم ترین قربانیان بی گناه این دود مسموم اند. چنان که بررسی ها نشان می دهد، کودکانِ والدین سیگاری، بیش تر بیمار می شوند، و نسبت به سایر کودکان، اندامی ضعیف تر از حد معمول دارند. هم چنین وزن نوزادان مادران سیگاری، در هنگام تولد، غیر طبیعی است. بی هیچ تردیدی، سیگار کشیدن، زیان رساندن و تجاوز به حقوق دیگران یا همان ظلم به آنان است. همان گونه که خوش نداریم به ما ستم بشود، باید از ظلم به دیگران نیز بپرهیزیم. در دین مبین اسلام، ظلم به دیگران، گناهی ناپسند و نابخشودنی است که بارها از آن نهی شده ایم. حضرت علی علیه السلام در این باره فرمودند: «بدترین توشه برای قیامت، ستم بربندگان است».

استعمال دخانیات، اسراف

سیگار، هزینه های مالی هنگفتی را به خانواده و جامعه تحمیل می کند، از جمله هزینه خرید سیگار، درمان بیماری های ناشی از آن و هزینه برخی از خسارت های دیگر، هم چون آتش سوزی هایی که به استعمال دخانیات نسبت داده اند. پولی که انسان در راه سیگار هزینه می کند، در حقیقت اسراف می شودو هدر می رود. در حالی که دین اسلام ما را از اسراف و تضییع دارایی منع کرده است. بنابراین، شایسته است به جای کفران نعمت های ارزشمند خداوند، آنان را قدر نهیم و در راه درست و پسندیده مصرف کنیم که خداوند اسراف کنندگان را دوست ندارد.

استعمال دخانیات، دریچه ای به اعتیاد

کارشناسان مسایل بهداشتی و تربیتی، براین باورند که استعمال دخانیات، سبب بروز بسیاری ازناهنجاری های رفتاری، از جمله اعتیاد می شود. در تحقیقات آمده است: «اگرچه هر فرد سیگاری معتاد نمی شود،اما بیش تر افراد سیگاری خیلی سریع معتاد می شوند.» سیگار، دریچه ای را به روی ما می گشاید که پشت آن، جز تاریکی و سیاهی رنگی نیست. پس هر گاه وسوسه شوم آن احساس شد، باید از غرق شدن در مرداب اعتیاد هراسید و از همان آغاز، پایان کار را اندیشه کرد. امام علی علیه السلام نیز در نهج البلاغه ضمن فراخواندن مابه دوراندیشی و به کارگیری صحیح اندیشه، فرموده اند: «حاصل دوراندیشی، سلامت است».

استعمال دخانیات، نوعی اعتیاد

سیگار کشیدن، از کج روی های اجتماعی و شکل مهمی از اعتیاد در جامعه کنونی ماست. «نیکوتین»، ماده فعال و خطرزای تنباکو، دارویی اعتیاد برانگیز است که سبب وابستگی روحی و تداوم مصرف می شود. بسیارند افرادی که برای یک بار، به طور تفریحی یا اتفاقی سیگار کشیده اند و همین به مصرف روزانه و دائمی آنان انجامیده است. هرچند ممکن است برخی از ما سیگار کشیدن راتنها یک عادت بد بدانیم، این کار یک اعتیاد است و اعتیاد، قدرت تفکر، اندیشه و اراده را از انسان می گیرد و سبب سقوط بسیاری از ارزش ها و هنجارهای فرهنگی و اخلاقی می شود.

نقش اراده در ترک اعتیاد

حضرت علی علیه السلام فرمودند: «ارزش مرد، به اندازه همت اوست و شجاعت او، به قدر ننگی که احساس می کند».

ترک هر عادتی، از روی علم و آگاهی و به کارانداختن عقل و اراده ممکن است؛ حتی ترک سخت ترین نوع اعتیاد. ازآن رو که تاکنون بسیاری از معتادان حاد و مزمن، با کمال موفقیت اعتیاد خود را ترک کرده اند و سلامت جسمی و اعتدال روانی خود را بازیافته اند، آن چه به آنان سلامت بخشیده و به زندگی باز گردانید، انگیزه و همت بلند آنان بود. آنان چون خواستند، اراده کردند و توانستند به جبران خسارت ها و نارسایی ها، کمر همت ببندند، نام ننگ معتاد را از روی خود بردارند و برای فرزندان خود الگوهای بهتری شوند. پیشینیان، چه نیکو گفته اند که خواستن، توانستن است.

روش برخورد با فریب خوردگان

هر معلولی، علتی دارد و هیچ رفتار نابهنجاری، به خودی خود به وجود نمی آید. پس باید دید چه انگیزه ای فرد را در دام اعتیاد به سیگار افکنده است تا در اولین گام، محرک یا همان انگیزه را از او دور کرد. اعتیاد، یک بیماری است و معتاد، یک بیمار. از همین رو، رفتار و برخورد ما، در سرنوشت نهایی و روحیه آنان بسیار مهم و اثرگذار است و چه بسا رفتار ناسنجیده ما، زمینه گرایش فرد را به رفتارهای نابهنجارتری فراهم کند. سرزنش کردن و دیگران را به رخ آنان کشیدن، اعتماد به نفس را در آن ها می کشد و روح خود کم بینی را در آنان تقویت می کند. بنابراین، باید با بردباری و محبت، آن ها را حمایت و راهنمایی کرد تا به زندگی سالم و شاد گذشته باز گردند؛ زیرا افراد سیگاری برای ترک، به تشویق و حمایت به صورت هم دردی و تفاهم نیاز دارند.

گوهر وجود

امام علی علیه السلام در نهج البلاغه فرمودند: «هیچ کس بیهوده آفریده نشد تا به بیهودگی بپردازد و او را به حال خود وانگذاشته اند تا خود را سرگرم کارهای بی ارزش نماید». انسان، جانشین خداوند بر روی زمین و دارای قدرت عقل و اراده ای نیرومند است تابه کمک آن، گمراهی را از رستگاری باز بشناسد. آیا شایسته است انسان با چنین مقام و منزلتی از روبه رو شدن با مشکلات زندگی بهراسد و برای فراموش کردن و گریز از ناکامی ها و سختی های زندگی، به جای توکل به خدای عز وجل، بردباری و ایستادگی، به کارهای بی ارزشی چون اعتیاد به سیگار و مواد مخدر روی آورد؟ حضرت علی علیه السلام فرمود: «کسی که ارزش خود را ندانست،نابود شد»، از این رو، وقتی انسان ارزش گوهر وجود خود را به خوبی بشناسد، هرگز در دام اعتیاد و نابودی نمی افتد؛ بلکه برای رهایی از سختی ها و گرفتاری ها، از قدرت عقل و اندیشه خود بهره برده و برای رسیدن به اهداف خود، با امید و توکل به خدای یگانه، بهترین و سالم ترین راه را برمی گزیند.

وظیفه خانواده

خانواده، کانونی است که کودک در آن خوب و بد را می آموزد و سبک زندگی خود را برای آینده پایه گذاری می کند. خانواده، باید بتواند برای اوقات فراغت و صرف نیروی انسانی کودک، با مشورت و همراهی، تفریح ها و فعالیت هایی سالم در اجتماع برای فرزندش برنامه ریزی کند و اندک اندک کودک را در تعیین سرنوشت خود سهیم و برای مسؤولیت های سنگین و جدی در زندگی آماده سازد. بنابراین، خانواده، توان مندترین و سالم ترین واحد جامعه است که می تواند نقش به سزایی در دور نگه داشتن فرزندان از دخانیات و سایر مواد مخدر و ناهنجاری های اجتماعی ایفا کند، به شرط آن که فرصت پیش گیری را از دست ندهد.

وظیفه اجتماعی

«امر به معروف و نهی از منکر»، یکی از راه های کنترل و مبارزه با کج روی های اجتماعی است که کارایی مؤثری دارد. این فریضه الهی، به ما تکلیف می کند که فضلیت ها را در جامعه بپراکنیم، نیکی هار ا پاس بداریم و هیچ گاه در برابر آن ها، سکوت نورزیم. در همان حال، از ما می خواهد به موقع و با رفتاری شایسته، رذیلت ها و کردارهای بد را به هم گوشزد کنیم و از کنار آنان به راحتی و با بی اعتنایی نگذریم. به این ترتیب، اگر هر یک از ما یکدیگر را از پی آمدهای ناگوار فردی و اجتماعیِ کارهای ناشایستی چون روی آوری به سیگار، آگاه کنیم، گرایش به رفتارهای ضداخلاقی در جامعه کاهش می یابد و بدین ترتیب، از اشاعه مفاسد اجتماعی جلوگیری می شود.

زولبیا و بامیه

مواد لازم بامیه:

اب دو لیوان

روغن ۴ ق غ

تخم مرغ ۴ عدد

ارد ۲ لیوان

وانیل کمی

شکر ۲ ق غ

نمک یک هشتم ق چ

طرز تهیه بامیه:

برای تهیه بامیه ابتدا اب و روغن رو میجوشونیم و ارد و شکر رو بهش اضافه میکنیم تا خمیر بشه بعد از روی حرارت برداشته کمی میمالیم و میزاریم تا خنک بشه

تخم مرغ و وانیل رو با هم زن میزنیم و به خمیر اضافه میکنیم و خوب با دست ورز میدیم

در تابه روغن ریخته و خمیرها رو داخل قیف میریزیم و ماسوره میزنیم و داخل روغن میاندازیم

لازم نیست حرارت خیلی زیاد باشه .بامیه ها کمی افزایش حجم پیدا میکنن و وقتی سرخ شد داخل شربت میاندازیم.

 

مواد لازم زولبیا:

نشاسته ۲۰۰ گرم

ماست ۲۰۰ گرم

ارد ۵۰ گرم

روغن جامد ۱ ق چ

جوش شیرین نصف ق چ

گلاب ۱ ق غ

 

طرز تهیه زولبیا:

نشاسته و ماست رو با هم مخلوط میکنیم تا نشاسته حل بشه بعد ارد رو اضافه میکنیم و با هم زن میزنیم تا صاف و یکدست بشه .روغن رو هم اضافه کرده دوباره با هم زن میزنیم.در اخر گلاب و زعفران ساییده و جوش شیرین رو اضافه میکنیم و هم میزنیم

شلی این مایه زولبیا  باید مثل سس باشه اگه خیلی شل بود میتونید ارد بهش اضافه کنید و اگر سفت بود کمی ماست اضافه کنید

بهترین وسیله برای ریختن زولبیا در روغن قوطی سس گوجه ی خرسیه

تو پلاستیک هم میشه که باید کمی گوشه پلاستیکو سوراخ کنید

ظرفتون بهتره عمیق و نچسب باشه تا زولبیا تو روغن شناور بشه و وقتی میریزیم و رفت کف ظرف به راحتی جدا بشه

ریختن مایه زولبیا خیلی هیجان داره چون میتونید هر شکلی که دوست دارید در بییارید!

شربت:

شکر ۳ پیمانه

اب ۱ پیمانه

گلاب ۱ پیمانه

زعفران حل شده ۱ ق م

ابلیمو ۱ ق م

تمام مواد یک ربع میجوشه و میزاریم خنک بشه و غلظت عسل رو پیدا کنه این نکته خیلی مهمه.اگه شربت داغ باشه بامیه و زولبیاتون خمیر میشن و اگر سفت نباشه هم همینطور.اگر هم ابلیمو نریزید شکرک میزنه.

اولین دوره مجلس شورای اسلامی افتتاح شد

 

| اولین دوره مجلس شورای اسلامی افتتاح شد

تاریخ ایرانی: در روز ۷ خرداد ۱۳۵۹ اولین دوره مجلس شورای اسلامی افتتاح شد.   انتخابات اولین دوره مجلس شورای اسلامی در فاصله یک سال پس از پیروزی انقلاب، در روز ۲۴ اسفند ۱۳۵۸ برگزار شد و در این انتخابات حدود ۱۱ میلیون نفر رأی دادند. گروهی از نمایندگان در‌‌‌ همان دور اول حائز اکثریت لازم شدند و گروهی دیگر به مرحله دوم رفتند. به این ترتیب با برگزاری مرحله دوم و انتخابات میان دوره‌ای مجموعا ۲۶۳ نماینده به مجلس راه یافتند. با انتخاب نمایندگان، اولین دوره مجلس شورای اسلامی در روز سیزدهم رجب ۱۴۰۰ هجری قمری همزمان با میلاد امام علی (ع) برابر با هفتم خرداد ۱۳۵۹ رسما افتتاح شد.   مجلس اول بعد از قرائت آیاتی از قرآن مجید، با سخنان آیت‌الله مهدوی کنی، سرپرست وقت وزارت کشور افتتاح شد. مهدوی کنی در سخنان خود با بیان اینکه «من به عنوان مسوولی از طرف شورای انقلاب که مسوولیت اجرای انتخاب را در وزارت کشور به عهده داشته‌ام، وظیفه دارم که با ذکر مقدماتی مجلس را تحویل نمایندگان ملت بدهم»، گفت: «از نظر آمار انتخابات و آنچه که تاکنون انجام شده جمعاً ۲۳۴ نفر تا الان انتخاب شده‌اند در دور اول ۹۷ نفر، و در دور دوم ۱۳۷ نفر، اعتبارنامه ۲۱۳ نفر تا به حال صادر شده است و ۲۱ نفر به عللی صادر نشده است. همان طوری که استحضار دارید مجلس نمایندگان اسلامی ما با حضور دو سوم از نمایندگان رسمیت خواهد داشت، با آماری که من عرض کردم بیش از آن تعداد نمایندگان در مجلس حضور دارند بنابراین مجلس ما آماده افتتاح هست.» وی در پایان گفت: «اینک من طبق وظیفه‌ای که دارم و به من محول شده، و طبق گزارشی که از دبیرخانه به اینجا ارائه شده جناب آقای دکتر یدالله سحابی را دعوت می‌کنم به عنوان رییس سنی و جناب آقای مهندس مهدی بازرگان به عنوان نایب رییس سنی که به جایگاه تشریف بیاورند، منشی‌ها جناب آقای رضا رمضانی خورشید دوست.»   در این هنگام صادق خلخالی گفت: «اگر الزامی باشد ما این را قبول می‌کنیم. ما راجع به آقای سحابی حرفی نداریم ولی راجع به آقای بازرگان اگر از طرف شورای انقلاب الزامی است قبول می‌کنیم و الا قبول نداریم.» مهدوی کنی پاسخ داد: «مساله‌ای است که تصویب شده است.» خلخالی گفت: «اگر الزامی است قبول داریم.» مهدوی کنی بار دیگر گفت: «به هر حال تصویب شده است.»   در این هنگام عده‌ای از نمایندگان با صدای بلند گفتند «قبول داریم» و مهدوی کنی این‌چنین به سخنان خود ادامه داد: جناب آقای مجید انصاری و جناب آقای میربهزاد شهریاری، جناب آقای عبدالرضا اسدی‌نیا و جناب آقای عطاءالله مهاجرانی و جناب آقای صلاح‌الدین بیانی، به عنوان منشی‌ها انتخاب شده‌اند که به جایگاه خود تشریف می‌آورند.   بعد از قرار گرفتن هیات ‌رییسه سنی در جایگاه، پیام امام خمینی به مناسبت افتتاح مجلس توسط حاج سیداحمد خمینی قرائت شد. متن این پیام بدین شرح است:   بسم الله الرحمن الرحیم با خواست خداوند متعال و به مبارکی و میمنت، در روزی بسیار بزرگ، مجلس شورای اسلامی افتتاح می‌شود. روز سیزدهم رجب که روز ولادت با برکت و با سعادت بزرگ مرد تاریخ و معجزه دهر امیرالمومنین علی بن ابی‌طالب صلوات الله و سلامه علیه است، مجلس مقدس شورای اسلامی که اولین مجلس جمهوری اسلامی و اولین مجلس است که با انتخابات آزاد انجام گرفت، گشایش می‌یابد و من امیدوارم که این مجلس به برکت این روز مبارک، مجلس عدالت و پیرو اسلام و به نفع مسلمین و کشور اسلامی باشد. سپاس خداوند بزرگ را که در مدتی کوتاه ملت ایران موفق شد که اساس جمهوری اسلامی را با آزادی و آرامش بنیان گذارد. و این از برکت اسلام و وحدت کلمه قشرهای متعهد اسلامی است. اینجانب طلیعه این مجلس مبارک را به ملت بزرگ و شما نمایندگان محترم تبریک عرض می‌کنم و تذکراتی را که دوستان من، خود نیز توجه دارند تکرار می‌نمایم:   ۱- شما دوستان محترم نماینده ملتی هستید که جز به اسلام بزرگ و عدالت الهی- اسلامی فکر نمی‌کنید. و انتخاب شما برای پیاده نمودن عدالت اسلامی است که در طول سلطنت ظالمانه و غاصبانه رژیم شاهنشاهی از آن محروم بودند. رژیمی که ثروت سرشار کشور را به خود و هم‌پیمانان نامیمون خود اختصاص داد و برای ادامه سلطه جباران خود به جیب ابرقدرت‌ها ریخت و ملت مظلوم را در سطح بسیار وسیعی از اولین احتیاجات محروم و به خاک سیاه نشانید و کشور را در تمام زمینه‌های فرهنگی، اقتصادی، سیاسی و نظامی وابسته به اجانب خصوصا آمریکا کرد. ببینیم شما و دولت منتخب شما با ملت مستضعف که به برکت انقلابش همه ما را از انزوا خارج نمود، چه خواهید کرد.   ۲- امید آنست که رسیدگی به حال مستضعفین و مستمندان کشور که قسمت اعظم ملت مظلوم را در بر می‌گیرد، در راس برنامه‌ها قرار گیرد و در نخستین مجلس شورای اسلامی طرح‌هایی جدی در رفاه حال این طبقه محروم داده شده و از طرف دولت منتخب شما بدون مسامحه به مورد اجرا گذاشته شود تا در پیشگاه خداوند متعال بعضی از دیون خودتان را به این طبقه عزیز که جان خود را برای اسلام و آزادی و استقلال کشور در طبق اخلاص گذاشته و پیروزی را برای انقلاب اسلامی به ارمغان آوردند، ادا کرده باشیم.   ۳- شما منتخبین مجلس که از پشتیبانی جدی ملت عزیز برخوردارید باید با کمال قدرت در مقابل قدرت‌های شیطانی که در رژیم دست نشانده سابق حاکم بر سرنوشت ما بودند، بایستید و از هیچ قدرتی غیر از قدرت خداوند قاهر نهراسید و جز به مصالح کشور به چیز دیگری فکر نکنید و متوجه باشید که در خارج از مجلس با صحنه سازی‌ها و اغفال چه بسا چپ‌گرایان و یا راست‌گرایان و ریشه‌های فاسد رژیم سابق طمع کنند تا با نفوذ در مجلس مقاصد شوم اجانب را تحمیل نمایند. باید همه با هوشیاری در طرح‌ها و مسائل روز دقت فرمایید و از کید دشمنان به خدای تعالی پناه ببرید. خداوند متعال همه ما را از لغزش‌ها نگه دارد.   ۴- به حمدالله در مجلس، دانشمندان و علمای آشنا به احکام شرع مطهر حضور دارند و فقهای نگهبان حاضرند لکن لازم است طرح‌هایی که در مجلس می‌گذرد مخالف با احکام مقدسه اسلام نباشد و با کمال قدرت با پیشنهاد‌های مخالف شرع مقدس که ممکن است از روی ناآگاهی و غفلت طرح شود شدیدا مخالفت نمایید و از قلم‌های مسموم و گفتار منحرفین هراس نداشته باشید و سخط خالق را برای رضای مخلوق تحصیل نکنید و خداوند قاهر و قادر را حاضر و ناظر بدانید.   ۵- این مجلس که اولین دوره در جمهوری اسلامی است، الگویی است برای مجالس آینده و هر سنت حسنه یا سیئه‌ای ممکن است در مجالس دیگر اثر بگذارد و برای شما اجر جزیل و یا خدای نخواسته و زر و وبال ببار آورد. لازم است در مذاکرات و در برخورد آراء به طور آرام و با احترام متقابل عمل شود، نه مثل دوره‌های رضاخان و بعد از آن و لازم است از دسته‌بندی‌ها و جهت گیری‌های غیراصولی برای کوبیدن طرف متقابل جدا احتراز شود که تنها حل مسائل در محیط آرام امکان پذیر است.   ۶- ویژگی این مجلس و محیط کشور در این دوره ایجاب می‌کند که مجلس و دولت هماهنگ شده تا بر مشکلات کشور فایق آیند و هیچ یک از نهادهای جمهوری اسلامی خصوصا مجلس و رییس جمهوری و دولت برای یکدیگر و دیگران کارشکنی نکنند و خود را به طور جدی در خدمت اسلام و کشور درآورند تا خدای متعال آن‌ها را پشتیبانی فرماید و ندای آسمانی انسان ساز «وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِیعاً وَ لا تَفَرَّقُوا» را در نظر داشته و اطاعت نمایند و از نازعه و تفرقه اجتناب نمایند و به امر آموزنده الهی گوش فرا دهند ‹‹وَ لا تَنازَعُوا فَتَفْشَلُوا وَ تَذْهَبَ ریحُکُمْ›› که دنباله تنازع، فشل و شکست و رفتن رنگ و بو و آبروست.   ۷- سیاست نه شرقی و نه غربی را در تمام زمینه‌های داخلی و روابط خارجی حفظ کنید و کسی را که خدای نخواسته به شرق یا غرب گرایش دارد هدایت کنید و اگر نپذیرفت او را منزوی نمایید. و اگر در وزارتخانه‌ها و نهادهای دیگر کشور چنین گرایشی باشد که مخالف سیر اسلام و ملت است اول هدایت و در صورت تخلف استیضاح نمایید که وجود چنین عناصر توطئه‌گر در راس امور یا در پست‌های حساس موجب تباهی کشور خواهد شد.   ۸- طرح‌ها و پیشنهادهایی را که مربوط به عمران و رفاه حال ملت خصوصا مستضعفین است انقلابی و با سرعت تصویب کنید و از نکته‌سنجی‌ها و تغییر عبارات غیر لازم که موجب تعویق امر است، اجتناب فرمایید و از وزارتخانه‌ها و ماموران اجرا بخواهید که از کاغذ بازی‌ها و غلط کاری‌های زمان طاغوت اجتناب کنند و رفاه ملت مظلوم و عقب‌افتادگی‌های آن‌ها را به طور ضربتی تحصیل و ترمیم کنند.   ۹- در ادارات دولتی قوانین دست و پاگیری که در مجالس غیرقانونی رژیم سابق به تصویب رسیده و موجب تعویق یا تعطیل امور شده و می‌شود و جامعه را به تنگ آورده است به طور انقلابی لغو کنید، گرچه لغو است. و بجای آن‌ها قوانین مترقی را که رفاه ملت در آن‌ها به بهترین وجه ملاحظه شده باشد جایگزین گردانید.   ۱۰- مجلس جمهوری اسلامی، ‌‌‌ همان سان که در خدمت مسلمین است و برای رفاه آنان فعالیت می‌نماید، برای رفاه و آسایش اقلیت‌های مذهبی که در اسلام احترام خاصی دارند و از قشرهای محترم کشور هستند، اقدام و فعالیت می‌نماید و اساسا آنا با مسلمانان در صف واحد برای کشور خدمت می‌کنند و در صف واحد از تمام ارزش‌ها و ماثر آن برخوردار می‌باشند.   ۱۱- از حضرات فقهای نگهبان تقاضا می‌شود که در ماموریت مهم خود به هیچ وجه ملاحظه اشخاص و یا گروه‌های انحرافی را ننموده و به وظیفه بسیار خطیر خود قیام و اقدام نموده و نگهبانی از اسلام و احکام مترقی آن نمایند و خدمت خود را با قدرت تمام در پیشگاه خداوند متعال و ولی مطلق او، حضرت ولی‌الله اعظم امام عصر عجل‌الله تعالی فرجه شریف، عرضه دارند. از خداوند متعال عظمت اسلام و مسلمین و کشور عزیز را خواستارم. والسلام علی المسلمین و علی عبادلله الصالحین. چهارشنبه هفتم خرداد ماه ۱۳۵۹ / سیزده رجب ۱۴۰۰ روح الله الموسوی الخمینی   بعد از قرائت پیام امام، ابوالحسن بنی‌صدر، رییس‌جمهوری وقت سخنرانی کرد، سپس گروهی از جوانان حسینیه ارشاد به اجرای سرودهای انقلابی پرداختند و بعد از آن آیت‌الله مهدوی کنی مجدداً به جایگاه آمد و پیام اعضای شورای نگهبان قانون اساسی را قرائت کرد.   جلسه با قرائت متن سوگندنامه نمایندگان توسط دکتر سحابی رییس مجلس با تکرار اعضای جلسه همراه شد. متن سوگند نمایندگان بدین شرح بود: «بسم الله الرحمن الرحیم. من در برابر قران مجید، ‌به خدای قادر متعال سوگند یاد می‌کنم و با تکیه بر شرف انسانی خویش تعهد می‌نمایم که پاسدار حریم اسلام و نگاهبان دستاوردهای انقلاب اسلامی ملت ایران و مبانی جمهوری اسلامی باشم، و ودیعه‌ای را که ملت به ما سپرده به عنوان امینی عادل پاسداری کنم و در انجام وظایف وکالت، امانت و تقوی را رعایت نمایم و همواره به استقلال و اعتلای کشور و حفظ حقوق ملت و خدمت بمردم پایبند باشم، از قانون اسلامی دفاع کنم و در گفته‌ها و نوشته‌ها و اظهار نظر‌ها، استقلال کشور و آزادی مردم و تامین مصالح آن‌ها را مد نظر داشته باشم.» بدین ترتیب مراسم افتتاح اولین دوره مجلس، با امضای قسم‌نامه توسط تک‌تک نمایندگان توسط رییس مجلس ختم شد.   رییس سنی مجلس اول یدالله سحابی بود تا اینکه پس از تصویب اعتبارنامه‌ها و رد اعتبارنامه ۱۲ نفر چون رحمان دادمان، خسرو قشقایی، حسن بهروزیه، احمد مدنی و ابوالقاسم حسینجانی، انتخابات هیات رییسه دایم صورت گرفت و اکبر هاشمی رفسنجانی عهده‌دار ریاست مجلس شد. مجلس اول که از تاریخ هفتم خرداد ماه ۱۳۵۹ آغاز به کار کرده بود تا ششم خرداد ۱۳۶۳ به کار خود ادامه داد.     منابع:   مرکز اسناد انقلاب اسلامی مشروح مذاکرات دوره اول مجلس، سایت کتابخانه مجلس شورای اسلامی

خرمشهر را خدا آزاد کرد

 

روز آزاد سازی خرمشهر

---

... و اين سان دوباره برگشتيم و تحقق يافت آنچه عهد و پيمان بستيم

اشك از ديدگان همه جاري است، غم درچهره‌ها موج مي‌زند، ديگر مردم مجبور بودند شهر را ترك كنند، كودكان بهانه پدر را مي‌گيرند و مادران قرآن به دست به دنبال بدرقه فرزندان غيورشان شهر را ترك مي‌كنند.

ماندن جايز نيست و اين تنها باري است كه مجبور به عقب نشيني بوديم و آن هم به خاطر اين كه ناموسمان به خطر نيافتد.

‪ ۴۰روز مقاومت ودر پي آن به شهادت رسيدن شمار زيادي از مردم بي‌دفاع در زير شديدترين حملات دشمن سرانجام در روز چهارم آبان‌ماه سال ‪ ۵۹مجبور به عقب نشيني شديم، شهر با همه‌ي اميدهايش به تصرف ناپاكان درآمد.

شهرغارت شد، چاه‌ها خشكيد، سبزه‌ها سوزانده و نخل‌ها سر بريده شدند.

آري خونين شهر! اين را بدان، "محمدجهان آرا"، بزرگ مرد تاريخ جنگ اين فرمانده سرافراز اسلام قبل از اين كه بشنود و ببيند كه چگونه تو را به دست آورديم از دستش داديم.

خونين شهر را همه‌به خاطر دارند، شهري كه گيسوان دختران و زنان به دست نامردان بريده شد و به عنوان نماد به ديوارهاي شهر نصب شد.

شهري كه رژيم بعث عراق يك مدرسه دخترانه را به اسارت برده و اعضاي خانواده را كنار ديوار حياط منازل به صف كردند و به گناه خرمشهري بودن به گلوله بستند.

اين همان شهري است كه بر گردن پدربزرگ و مادربزرگ هايش اين عزيزان دل ميهن، گردنبند نارنجك آويختند.

‪ ۵۷۸روز بعد! ساعت ‪ ۲۲روز اول خرداد ‪ ۶۱است عمليات محاصره دشمن توسط رزمندگان با رمز "يا علي ابن ابيطالب" در عمليات بيت‌المقدس آغاز شده و در گام نخست بچه‌هاي "يگان‌هاي فتح" دشمن را در پليس راه منهدم كردند.

اين اولين خبر درگيري است خبر ازچهارمين محور قرارگاه فتح به قرارگاه كربلا رسيد.

پل نو تصرف شد و پس از ‪ ۴۸ساعت مبارزه سنگين رزمندگان در روز سوم خرداد به مسجد جامع رسيدند.

در عمليات بيت‌المقدس ‪ ۸۰درصد نيروهاي هفت لشگر عراق نابود شدند و ‪۳۰ فروند هواپيماهاي آنان منهدم گشت ، ‪ ۱۰۵دستگاه تانك، ‪ ۵۶دستگاه خودرو و يك فروند بالگرد به غنيمت نيروهاي اسلامي درآمد.

در اين عمليات همچنين بيش از ‪ ۱۹هزار سرباز بعثي به اسارت رزمندگان درآمدند و تلفات سنگيني بر ماشين جنگي دشمن وارد آمد بطوري كه پس از اين حمله رژيم بعث بطور يك‌طرفه اعلام كرد، ظرف مدت ‪ ۱۰روز به مرزهاي بين‌المللي باز خواهد گشت.

لحظه شماري براي آزادي خونين شهر! قلب ميليون‌ها ايراني پر غرور اما خسته از جنگ در سينه مي‌تپد، ‪ ۴۸ساعت تلاش رزمندگان سر افراز كشور در حال نتيجه دادن است.

آري مقايسه فرماندهان اسلام در برابر فرماندهان بعثي چه عبث است همه مي‌دانيم كه چگونه آنان از وجود خود گذشته و براي شهادت آماده بودند.

صبح روز سوم خرداد سال ‪ ۶۱است اكنون صداي آشنايي از راديو به گوش مي رسد، "شنوندگان عزيز، توجه فرماييد"، "شنوندگان عزيز، توجه فرماييد"، "خرمشهر، شهر خون و قيام آزاد شد".

اين صدا بسان انفجار بزرگ نه در جاي جاي ايران بلكه جهان شنيده شد، آري خرمشهر پس از ‪ ۵۷۸روز اسارت خود به دست مزدوران بعثي به دست فرزندان امام آزاد شد.

و مردم به ياد آوردند ايثار پير و جوان اين مرز بوم را و زمزمه كردند كه " ممد نبودي ببيني، شهر آزاد گشته"، "خون يارانت پر ثمر گشته"، "آه و واويلا ...".

"اميدم گشته نااميد، به از هجر تو"، "ياران مي‌آيند اندر پي تو"، "آه و واويلا....".

‪ ۴۰۰نهال نو رسته را از دست داديم و اسطوره‌هاي ميادين ‪ ۴۵روز بي‌خواب مقاومت كردند اما با اين صداي معجزه‌آسا رزمندگان سلحشوربرتربت پاك خرمشهر بوسه زدند و وفاي به عهد كردند.

آري آنان اعلام كرده بودند كه‌اي خرمشهر! " دوباره برمي گرديم." نفس‌ها خسته، صداها خسته، پوتين‌هاي آغشته به خون از برادران رزمنده ولي هنوز نور خدايي در دل‌ها روشن است طنين فرياد "الله اكبر" طنين انداز است.

ميليون‌ها انسان در جاي جاي ميهن عزيز سجده‌شكر به‌جاي آوردند و "خرمشهر آزاد شد" و اين نويد آزادي كساني است كه دلاورانه جنگيدند و شهادت را عاشقانه پذيرا شدند.

امام شهيدان اعلام كرد، كه دست بسيجيان و رزمندگان را مي‌بوسم و بر اين بوسه افتخار مي‌كنم؟
در آن روز خرمشهر تنها به ساكنان آن تعلق نداشت بلكه متعلق به تمامي مردم ايران بود، زيرا خرمشهر مانند كودك گم شده‌اي بود كه به دامن مادرش بازگشته بود.

اي خونين شهر! چه جوانان، نوجوانان، سالمندان و كودكاني را در آغوش گرمت با خون دل نگاه داشتي و اسيران خاك را چه خوب بزرگ كردي و سر زنده، نگذاشتي به دست نامردان عراقي بيافتند.

آري صدام و صداميان تقاص تمامي خون‌هاي به ناحق ريخته شده را از شيره هاي جانشان پس دادند.

خونين شهر همه مي‌دانيم كه هدف بيگانگان از تهاجم به مردم اين كشور نه تنها سرقت اقتصاد و منابع مالي، بلكه تسلط فرهنگي و اشاعه اسارت و پوچي در بين ملت بوده است.

حماسه سوم خرداد تجلي رباني رهروان نور است اين روز، روز فتح ارزش ها است ارزشهايي كه براي تثبيت آن جان‌هاي معزز و معظمي نثار شد.

در اين ايام پرفتنه كه دشمنان قسم خورده اسلام و مسلمين از هرسو آماده هجمه بودند و بي‌شرمي را به حدي رساندند كه به شريف‌ترين و مقدس‌ترين مكان هاي مورد احترام همه مسلمانان تعدي و بي‌حرمتي مي‌كنند، رزمندگان سوگند ياد كردند كه هرگز از خط عشق به انقلاب اسلامي و صيانت از مرزهاي جغرافيايي و معنوي كشور اسلامي قدمي به عقب بر نداريم.

فتح خرمشهر با وجود استحكامات، تجهيزات، كمك‌هاي نظامي و اطلاعاتي جهانيان فقط با كمك و ياري " يد الهي " آزاد شد.

نیمه شعبان مبارک